حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا إِسْحَاقَ، يُحَدِّثُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاجِدٌ وَحَوْلَهُ نَاسٌ مِنْ قُرَيْشٍ إِذْ جَاءَ عُقْبَةُ بْنُ أَبِي مُعَيْطٍ بِسَلاَ جَزُورٍ فَقَذَفَهُ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَرْفَعْ رَأْسَهُ فَجَاءَتْ فَاطِمَةُ فَأَخَذَتْهُ عَنْ ظَهْرِهِ وَدَعَتْ عَلَى مَنْ صَنَعَ ذَلِكَ فَقَالَ " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ الْمَلأَ مِنْ قُرَيْشٍ أَبَا جَهْلِ بْنَ هِشَامٍ وَعُتْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ وَعُقْبَةَ بْنَ أَبِي مُعَيْطٍ وَشَيْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ وَأُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ أَوْ أُبَىَّ بْنَ خَلَفٍ " . شُعْبَةُ الشَّاكُّ قَالَ فَلَقَدْ رَأَيْتُهُمْ قُتِلُوا يَوْمَ بَدْرٍ فَأُلْقُوا فِي بِئْرٍ غَيْرَ أَنَّ أُمَيَّةَ أَوْ أُبَيًّا تَقَطَّعَتْ أَوْصَالُهُ فَلَمْ يُلْقَ فِي الْبِئْرِ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилдилар — лафз Ибн ал-Мусанноники — улар дедилар: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди. У деди: Абу Исъҳоқнинг Амр ибн Маймундан, у Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилаётганини эшитдим. У деди: Бир куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилиб турган, атрофида Қурайшдан бир неча одамлар бор эди. Шунда Уқба ибн Абу Муъайт туянинг йўлдошини олиб келиб, уни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг елкасига ташлади. У зот бошини кўтармади. Шунда Фотима келди, уни у зотнинг елкасидан олди ва буни қилган кишига дуойибад қилди. У зот деди: «Аллаҳумма, Қурайшнинг катталарини — Абу Жаҳл ибн Ҳишомни, Утба ибн Робиъани, Уқба ибн Абу Муъайтни, Шайба ибн Робиъани ва Умайя ибн Халафни — ёки Убай ибн Халафни — Сенга (ҳавола қиламан)». — Шубҳа қилган Шуъбадир. — (Абдуллаҳ) деди: Мен уларнинг Бадр куни ўлдирилиб, қудуққа ташланганларини кўрдим. Фақат Умайя ёки Убайнинг аъзолари узилиб кетган эди, шу сабабли у қудуққа ташланмади.