حَدَّثَنَا عَبْدَانُ بْنُ عُثْمَانَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاجِدٌ وَحَوْلَهُ نَاسٌ مِنْ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ إِذْ جَاءَ عُقْبَةُ بْنُ أَبِي مُعَيْطٍ بِسَلَى جَزُورٍ، فَقَذَفَهُ عَلَى ظَهْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يَرْفَعْ رَأْسَهُ حَتَّى جَاءَتْ فَاطِمَةُ ـ عَلَيْهَا السَّلاَمُ ـ فَأَخَذَتْ مِنْ ظَهْرِهِ، وَدَعَتْ عَلَى مَنْ صَنَعَ ذَلِكَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ الْمَلأَ مِنْ قُرَيْشٍ، اللَّهُمَّ عَلَيْكَ أَبَا جَهْلِ بْنَ هِشَامٍ، وَعُتْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنَ رَبِيعَةَ، وَعُقْبَةَ بْنَ أَبِي مُعَيْطٍ، وَأُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ ـ أَوْ أُبَىَّ بْنَ خَلَفٍ ". فَلَقَدْ رَأَيْتُهُمْ قُتِلُوا يَوْمَ بَدْرٍ، فَأُلْقُوا فِي بِئْرٍ، غَيْرَ أُمَيَّةَ أَوْ أُبَىٍّ، فَإِنَّهُ كَانَ رَجُلاً ضَخْمًا، فَلَمَّا جَرُّوهُ تَقَطَّعَتْ أَوْصَالُهُ قَبْلَ أَنْ يُلْقَى فِي الْبِئْرِ.
Абдон ибн Усмон бизга айтди, у деди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан, Абу Исъҳоқдан, Амр ибн Маймундан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сажда қилаётганда, атрофида Қурайшдан, мушриклардан бўлган кишилар бор эди. Шу пайт Уқба ибн Абу Муъайт бир туянинг қоринга (ич-итини) келтирди ва уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг орқасига (елкасига) ташлади. У бошини кўтармади, токи Фотима алайҳассалом келиб уни орқасидан олди (олиб ташлади) ва буни қилган кишига қарши қарғиш (дуо) қилди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳим, Қурайш улуғларини Сенга (ҳавола қиламан): Аллаҳим, Абу Жаҳл ибн Ҳишомни, Утба ибн Робиани, Шайба ибн Робиани, Уқба ибн Абу Муъайтни ва Умайя ибн Халафни — ёки Убайй ибн Халафни (Сенга ҳавола қиламан)», деди. Мен уларни Бадр куни ўлдирилгани ва бир қудуққа ташланганини кўрдим — Умайя ёки Убайй бундан мустасно, чунки у семиз киши эди, уни судраганларида, қудуққа ташлашдан олдин аъзолари узилиб кетди.