حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ بْنِ حَكِيمٍ، حَدَّثَنَا شُرَيْحُ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ بْنِ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ حَدَّثَنِي الْبَرَاءُ ـ رضى الله عنه أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَرَادَ أَنْ يَعْتَمِرَ أَرْسَلَ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ يَسْتَأْذِنُهُمْ لِيَدْخُلَ مَكَّةَ، فَاشْتَرَطُوا عَلَيْهِ أَنْ لاَ يُقِيمَ بِهَا إِلاَّ ثَلاَثَ لَيَالٍ، وَلاَ يَدْخُلَهَا إِلاَّ بِجُلُبَّانِ السِّلاَحِ، وَلاَ يَدْعُوَ مِنْهُمْ أَحَدًا، قَالَ فَأَخَذَ يَكْتُبُ الشَّرْطَ بَيْنَهُمْ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ، فَكَتَبَ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ. فَقَالُوا لَوْ عَلِمْنَا أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ لَمْ نَمْنَعْكَ وَلَبَايَعْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ. فَقَالَ " أَنَا وَاللَّهِ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَأَنَا وَاللَّهِ رَسُولُ اللَّهِ ". قَالَ وَكَانَ لاَ يَكْتُبُ قَالَ فَقَالَ لِعَلِيٍّ " امْحُ رَسُولَ اللَّهِ ". فَقَالَ عَلِيٌّ وَاللَّهِ لاَ أَمْحَاهُ أَبَدًا. قَالَ " فَأَرِنِيهِ ". قَالَ فَأَرَاهُ إِيَّاهُ، فَمَحَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِيَدِهِ، فَلَمَّا دَخَلَ وَمَضَى الأَيَّامُ أَتَوْا عَلِيًّا فَقَالُوا مُرْ صَاحِبَكَ فَلْيَرْتَحِلْ. فَذَكَرَ ذَلِكَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " نَعَمْ " ثُمَّ ارْتَحَلَ.
Аҳмад ибн Усмон ибн Ҳаким бизга айтди, Шурайҳ ибн Маслама бизга айтди, Иброҳим ибн Юсуф ибн Абу Исъҳоқ бизга айтди, у деди: Отам менга айтди, Абу Исъҳоқдан, у деди: Баро розияллаҳу анҳу менга айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам умра қилмоқчи бўлганида, Макка аҳлига (одам) юбориб, улардан Маккага кириш учун изн сўради. Улар унга шарт қўйдилар: у (Маккада) фақат уч кеча туриши, унга қурол қинига солинган ҳолдагина (яланг қурол билан эмас) кириши ва улардан бирортасини (Исломга) чақирмаслиги (шарти). (Баро) деди: Улар орасидаги шартни Али ибн Абу Толиб ёза бошлади ва: «Бу — Муҳаммад Расулуллаҳ келишган (нарса)дир», деб ёзди. Улар: «Агар биз сен Аллаҳнинг Расули эканингни билганимизда, сени тўсмас ва сенга байъат қилардик. Лекин ‹Бу — Муҳаммад ибн Абдуллаҳ келишган нарсадир› деб ёз», дедилар. У: «Аллаҳга қасамки, мен Муҳаммад ибн Абдуллаҳман ва Аллаҳга қасамки, мен Аллаҳнинг Расулиман», деди. (Баро) деди: У (ўзи) ёза олмас эди. (Баро) деди: У Алига: «Расулуллаҳни (сўзини) ўчир», деди. Али: «Аллаҳга қасамки, мен уни ҳеч қачон ўчирмайман», деди. У: «Бўлмаса, уни менга кўрсат», деди. (Баро) деди: У уни унга кўрсатди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни ўз қўли билан ўчирди. У (Маккага) кириб, кунлар ўтгач, улар Алининг олдига келиб: «Шеригингга буюр, жўнаб кетсин», дедилар. У буни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтди. У: «Ҳа», деди ва жўнаб кетди.