حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ بَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاجِدٌ ح قَالَ وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ عُثْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا شُرَيْحُ بْنُ مَسْلَمَةَ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ مَيْمُونٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ حَدَّثَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يُصَلِّي عِنْدَ الْبَيْتِ، وَأَبُو جَهْلٍ وَأَصْحَابٌ لَهُ جُلُوسٌ، إِذْ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَيُّكُمْ يَجِيءُ بِسَلَى جَزُورِ بَنِي فُلاَنٍ فَيَضَعُهُ عَلَى ظَهْرِ مُحَمَّدٍ إِذَا سَجَدَ فَانْبَعَثَ أَشْقَى الْقَوْمِ فَجَاءَ بِهِ، فَنَظَرَ حَتَّى إِذَا سَجَدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَضَعَهُ عَلَى ظَهْرِهِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ وَأَنَا أَنْظُرُ، لاَ أُغَيِّرُ شَيْئًا، لَوْ كَانَ لِي مَنْعَةٌ. قَالَ فَجَعَلُوا يَضْحَكُونَ وَيُحِيلُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَاجِدٌ لاَ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، حَتَّى جَاءَتْهُ فَاطِمَةُ، فَطَرَحَتْ عَنْ ظَهْرِهِ، فَرَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِقُرَيْشٍ ". ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَشَقَّ عَلَيْهِمْ إِذْ دَعَا عَلَيْهِمْ ـ قَالَ وَكَانُوا يُرَوْنَ أَنَّ الدَّعْوَةَ فِي ذَلِكَ الْبَلَدِ مُسْتَجَابَةٌ ـ ثُمَّ سَمَّى " اللَّهُمَّ عَلَيْكَ بِأَبِي جَهْلٍ، وَعَلَيْكَ بِعُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَشَيْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَالْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ، وَأُمَيَّةَ بْنِ خَلَفٍ، وَعُقْبَةَ بْنِ أَبِي مُعَيْطٍ ". وَعَدَّ السَّابِعَ فَلَمْ يَحْفَظْهُ قَالَ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لَقَدْ رَأَيْتُ الَّذِينَ عَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَرْعَى فِي الْقَلِيبِ قَلِيبِ بَدْرٍ.
Бизга Абдон ривоят қилди, у деди: менга отам, Шуъбадан, у Абу Ишоқдан, у Амр ибн Маймундан, у Абдуллаҳдан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилиб турганларида; (бошқа санад билан) менга Аҳмад ибн Усмон ривоят қилди, у деди: бизга Шурайҳ ибн Маслама ривоят қилди, у деди: бизга Иброҳим ибн Юсуф, отасидан, у Абу Ишоқдан ривоят қилди, у деди: менга Амр ибн Маймун ривоят қилдики, Абдуллаҳ ибн Масъуд унга ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Байт (Каъба) ёнида намоз ўқиётган эдилар; Абу Жаҳл ва унинг шериклари ўтирган эдилар. Шунда улардан бири баъзиларига: «Қайсингиз фалон (қабила) сўйган туянинг тўлини (ҳомила пардасини) олиб келиб, Муҳаммад сажда қилганда унинг елкасига қўяди?» деди. Шунда қавмнинг энг бадбахти ўрнидан туриб, уни олиб келди ва (Набий) саждага кетишини кузатиб туриб, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилганларида, уни икки кураклари орасига, елкаларига қўйди — мен қараб турардим, ҳеч нарсани ўзгартира олмасдим; агар менда ҳимояловчи (куч) бўлганида (эди). (Абдуллаҳ) деди: Шунда улар кула бошлашди ва бир-бирларига (суяниб) йиқилишарди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) саждада (турардилар), бошларини кўтармасдилар, токи Фотима келиб, (уни) елкаларидан ташлагунча. Шунда бошларини кўтариб: «Аллаҳим, Қурайшни Сенга (ҳавола қиламан),» дедилар — уч марта. Уларга қарши дуо қилганлари уларга оғир ботди — (ривоятчи) деди: улар ўша шаҳарда дуо ижобат бўлишини (эътиқод қилардилар). Сўнг (исмма-исм) атадилар: «Аллаҳим, Абу Жаҳлни Сенга (ҳавола қиламан); Утба ибн Робиа, Шайба ибн Робиа, Валид ибн Утба, Умайя ибн Халаф ва Уқба ибн Абу Муайтни ҳам Сенга (ҳавола қиламан),» дедилар ва еттинчисини ҳам санадилар, лекин (ривоятчи) уни эсламади. (Абдуллаҳ) деди: Жоним Қўлида бўлган Зотга қасамки, мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) санаган кишиларни Бадр қудуғида ўлдирилган ҳолда кўрдим.