حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدِّمَشْقِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنِي ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، أَنَّ الْقَاسِمَ بْنَ مُخَيْمِرَةَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا مَرْيَمَ الأَزْدِيَّ أَخْبَرَهُ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى مُعَاوِيَةَ فَقَالَ مَا أَنْعَمَنَا بِكَ أَبَا فُلاَنٍ . وَهِيَ كَلِمَةٌ تَقُولُهَا الْعَرَبُ فَقُلْتُ حَدِيثًا سَمِعْتُهُ أُخْبِرُكَ بِهِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ وَلاَّهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ شَيْئًا مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ فَاحْتَجَبَ دُونَ حَاجَتِهِمْ وَخَلَّتِهِمْ وَفَقْرِهِمُ احْتَجَبَ اللَّهُ عَنْهُ دُونَ حَاجَتِهِ وَخَلَّتِهِ وَفَقْرِهِ " . قَالَ فَجَعَلَ رَجُلاً عَلَى حَوَائِجِ النَّاسِ .
Бизга Сулаймон ибн Абдурраҳмон ад-Димашқий ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Ҳамза ривоят қилди, менга ибн Абу Марям ривоят қилдики, ал-Қосим ибн Мухаймира унга хабар берди, Абу Марям ал-Аздий унга хабар бериб деди: Мен Муовиянинг олдига кирдим. У: «Бизни сен билан нима хурсанд қилди (не яхши келдингиз), эй Абу Фалон?» деди — бу араблар айтадиган сўздир. Мен: «Бир ҳадис эшитганман, уни сенга хабар бераман. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганини эшитганман» дедим: «Кимга Аллаҳ азза ва жалла мусулмонлар ишидан бирор нарсани тайинласаю, у уларнинг ҳожати, эҳтиёжи ва фақирлигидан (эшигини беркитиб) тўсилса, Аллаҳ ундан унинг ҳожати, эҳтиёжи ва фақирлигидан тўсилади.» (Ровий) деди: Шунда у (Муовия) бир кишини одамларнинг ҳожатлари устига тайинлади.