حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا، أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ قَالَتْ نَعَمْ. فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ، ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ، ثُمَّ دَسَّتْهُ تَحْتَ يَدِي وَلاَثَتْنِي بِبَعْضِهِ، ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ، فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ، فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ لِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " آرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. قَالَ بِطَعَامٍ. فَقُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا ". فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ، قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ، وَلَيْسَ عِنْدَنَا مَا نُطْعِمُهُمْ. فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَهُ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ ". فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ، فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفُتَّ، وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً فَأَدَمَتْهُ، ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهِ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا، وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ ـ أَوْ ثَمَانُونَ ـ رَجُلاً.
Абдуллаҳ ибн Юсуф бизга айтди, Молик бизга хабар берди, Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан: У Анас ибн Моликни шундай деганини эшитди: Абу Талҳа Умму Сулаймга: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг овозини заиф эшитдим, унда очликни сезаман; сенда бирор нарса борми?», деди. У: «Ҳа», деди ва арпадан (ясалган) бир неча нон чиқарди, сўнг ўз рўмолини чиқариб, нонни унинг бир қисмига ўради, сўнг уни қўлим остига (кийимимга) яширди ва бир қисми билан мени ўраб (юборди). Сўнг мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга юборди. (Анас) деди: Мен уни олиб бордим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни масжидда топдим, у билан одамлар бор эди. Мен уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Сени Абу Талҳа юбордими?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Таом биланми?», деди. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзи билан бўлганларга: «Туринглар», деди. (Улар) кетди, мен уларнинг олдида (йўл бошлаб) кетдим, токи Абу Талҳага келдим ва унга хабар бердим. Абу Талҳа: «Эй Умму Сулайм, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан келди, бизда эса уларни тўйдирадиган нарса йўқ», деди. У: «Аллаҳ ва Расули билувчироқ», деди. Абу Талҳа кетди, токи Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни учратди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам келди, Абу Талҳа у билан бирга эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эй Умму Сулайм, сенда борини келтир», деди. У ўша нонни келтирди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни (майдалаб) ушатишни буюрди, Умму Сулайм бир чарм идиш (ёғ)ни сиқиб унга қатиқ (ёғ) қилди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унда Аллаҳ хоҳлаган нарсани айтди, сўнг: «Ўн (киши)га изн бер», деди. Уларга изн берди, улар еб тўйдилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўн (киши)га изн бер», деди. Уларга изн берди, улар еб тўйдилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўн (киши)га изн бер», деди. Уларга изн берди, улар еб тўйдилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўн (киши)га изн бер», деди. Қавмнинг ҳаммаси еб тўйди. Қавм етмиш — ёки саксон — киши эди.