حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ عَرَضْتُ عَلَى مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - يَعْنِي ضَعِيفًا - أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ . فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ ثُمَّ دَسَّتْهُ فِي يَدِي وَرَدَّتْنِي بِبَعْضِهِ ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ إِلَيْهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ قَالَ فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ " . فَقُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " بِطَعَامٍ " . فَقُلْتُ نَعَمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا " . قَالَ فَانْطَلَقُوا فَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسَ عِنْدَنَا مَا نُطْعِمُهُمْ . قَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَهُ حَتَّى دَخَلاَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ " . فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفُتَّ وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَآدَمَتْهُ ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلاً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: мен Молик ибн Анасга Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Аби Талҳадан (ривоятни) ўқиб тақдим этдим, у (Ишоқ) Анас ибн Моликнинг шундай деяётганини эшитган: Абу Талҳа Умм Сулаймга: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг овозларини эшитдим — яъни заиф (ҳолда) — ундан очликни сездим. Сенинг ёнингда бирор нарса борми?» деди. У (Умм Сулайм): «Ҳа,» деди-да, арпадан (ёпилган) бир неча кулча нон чиқарди, сўнгра ўзининг бир рўмолини чиқариб, унинг бир қисмига нонни ўради, сўнг уни қўлимга тиқиб, бир қисми билан устимни ўради-да, мени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига жўнатди. (Анас) деди: мен уни у зотга олиб бордим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни масжидда ўтирган ҳолда топдим, у зотнинг ёнларида одамлар бор эди. Мен уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сени Абу Талҳа жўнатдими?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Таом биланми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнларидагиларга: «Туринглар,» дедилар. (Анас) деди: улар йўлга тушдилар, мен эса уларнинг олдида (югуриб) кетдим, ҳатто Абу Талҳанинг олдига келдим ва унга хабар бердим. Абу Талҳа: «Эй Умм Сулайм, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамлар билан бирга келдилар, бизнинг ёнимизда эса уларни тўйдирадиган нарса йўқ,» деди. Умм Сулайм: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчидир,» деди. (Анас) деди: Абу Талҳа йўлга чиқиб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кутиб олди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келдилар, Абу Талҳа ҳам у зот билан бирга, ҳатто иккаласи (уйга) кирдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бери кел, эй Умм Сулайм, ёнингда нима бор?» дедилар. У ўша нонни келтирди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буюрдилар, шунда у майдаланди. Умм Сулайм ўзининг бир мой идишини сиқиб (мой оқизиб), унга (мой) қўшди. Сўнгра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг устида Аллаҳ айтишни ирода қилган (дуо)ни айтдилар, кейин: «Ўн кишига изн бер,» дедилар. У уларга изн берди, улар тўйгунча еб, сўнг чиқдилар. Сўнгра: «Ўн кишига изн бер,» дедилар. У уларга изн берди, улар тўйгунча еб, сўнг чиқдилар. (Шу тариқа) бутун қавм еб тўйди; қавм эса етмиш ёки саксон киши эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.