وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ قَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ . فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ ثُمَّ أَخَذَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ ثُمَّ دَسَّتْهُ تَحْتَ ثَوْبِي وَرَدَّتْنِي بِبَعْضِهِ ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ " . قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ . فَقَالَ " أَلِطَعَامٍ " . فَقُلْتُ نَعَمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا " . قَالَ فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالنَّاسِ وَلَيْسَ عِنْدَنَا مَا نُطْعِمُهُمْ فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ - قَالَ - فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ حَتَّى دَخَلاَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي مَا عِنْدَكِ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ " . فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفُتَّ وَعَصَرَتْ عَلَيْهِ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . حَتَّى أَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ رَجُلاً أَوْ ثَمَانُونَ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ривоят қилди, у деди: Молик ибн Анасга Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан ўқиб бердим, у Анас ибн Моликнинг шундай деганини эшитган: Абу Талҳа Умму Сулаймга: «Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг овозини кучсиз эшитдим, ундан очликни пайқадим. Санда бирор нарса борми?» деди. У: «Ҳа» деди. Бас, у арпа кулчаларини чиқарди, сўнг ўзининг бир рўмолини олиб, нонни унинг бир қисмига ўради, сўнг уни менинг кийимим остига яшириб, қолган бир қисмини устимга (ёпинчиқ қилиб) қайтариб, сўнг мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларига жўнатди. У деди: Мен уни олиб бордим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни масжидда одамлар билан ўтирган ҳолда топдим. Мен уларнинг ёнида турдим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Сени Абу Талҳа жўнатдими?» дедилар. У деди: Мен: «Ҳа» дедим. У киши: «Таомгами?» дедилар. Мен: «Ҳа» дедим. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзлари билан бирга бўлганларга: «Туринглар» дедилар. У деди: Бас, у киши юрдилар, мен уларнинг олдида юрдим, то Абу Талҳанинг олдига келдим ва унга хабар бердим. Абу Талҳа: «Ё Умму Сулайм, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан келдилар, ҳолбуки бизда уларни едирдиган нарса йўқ» деди. У: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчидир» деди. У деди: Бас, Абу Талҳа бориб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга учради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам у билан бирга келиб, иккови (уйга) кирдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ё Умму Сулайм, сандаги нарсани келтир» дедилар. У ўша нонни келтирди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам буюрдилар, у майдаланди, Умму Сулайм унинг устига ўзининг бир тулум (мой)ини сиқди, уни мойлаб (ёғлаб) берди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга Аллаҳ хоҳлаган нарсани (дуо) айтдилар, сўнг: «Ўн кишига ижозат бер» дедилар. У уларга ижозат берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўн кишига ижозат бер» дедилар. У уларга ижозат берди, улар тўйгунча едилар, сўнг чиқдилар. Сўнг: «Ўн кишига ижозат бер» дедилар. То бутун қавм — етмиш ёки саксон киши эди — ҳаммаси еб тўйгунча (шундай давом этди).