حَدَّثَنَا عَبَّادُ بْنُ يَعْقُوبَ الْكُوفِيُّ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ أَبِي ثَوْرٍ، عَنِ السُّدِّيِّ، عَنْ عَبَّادِ بْنِ أَبِي يَزِيدَ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمَكَّةَ فَخَرَجْنَا فِي بَعْضِ نَوَاحِيهَا فَمَا اسْتَقْبَلَهُ جَبَلٌ وَلاَ شَجَرٌ إِلاَّ وَهُوَ يَقُولُ السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَرَوَى غَيْرُ وَاحِدٍ عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ أَبِي ثَوْرٍ وَقَالُوا عَنْ عَبَّادٍ أَبِي يَزِيدَ مِنْهُمْ فَرْوَةُ بْنُ أَبِي الْمَغْرَاءِ .
Бизга Аббод ибн Яъқуб ал-Куфий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Валид ибн Аби Савр ривоят қилди, у ас-Суддийдан, у Аббод ибн Аби Язиддан, у Али ибн Аби Толиб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга Маккада эдим, унинг баъзи атрофларига чиқдик. У зотни қаршилаган ҳеч бир тоғ ҳам, дарахт ҳам йўқ эдики, у: «Сизга салом (бўлсин), эй Аллаҳнинг Расули!» демаса. (Абу Исо) деди: бу ҳадис ғарибдир. Бир нечта (ровий) ал-Валид ибн Аби Саврдан ривоят қилиб, ‹Аббод Абу Язиддан› деб айтишган, улардан бири Фарва ибн Абил-Мағродир.
حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَبَ إِلَى لِزْقِ جِذْعٍ وَاتَّخَذُوا لَهُ مِنْبَرًا فَخَطَبَ عَلَيْهِ فَحَنَّ الْجِذْعُ حَنِينَ النَّاقَةِ فَنَزَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَسَّهُ فَسَكَنَ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ أُبَىٍّ وَجَابِرٍ وَابْنِ عُمَرَ وَسَهْلِ بْنِ سَعْدٍ وَابْنِ عَبَّاسٍ وَأُمِّ سَلَمَةَ وَحَدِيثُ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Умар ибн Юнус ривоят қилди, у Икрима ибн Аммордан, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Аби Талҳадан, у Анас ибн Моликдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (аввал) бир хурмо танасига суяниб хутба қилар эдилар. Сўнгра улар у зот учун минбар ясашди ва у зот унинг устида хутба қилдилар. Шунда (ҳалиги) тана тойчилар инграгандек ингради. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (минбардан) тушиб, уни силадилар, шунда у тинчиди. Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Убайдан, Жобирдан, Ибн Умардан, Саҳл ибн Саъддан, Ибн Аббосдан ва Умм Саламадан ҳам (ривоятлар) бор; Анаснинг ҳадиси эса ҳасан саҳиҳ ғарибдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ أَبِي ظَبْيَانَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ بِمَ أَعْرِفُ أَنَّكَ نَبِيٌّ قَالَ " إِنْ دَعَوْتُ هَذَا الْعِذْقَ مِنْ هَذِهِ النَّخْلَةِ أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَدَعَاهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَعَلَ يَنْزِلُ مِنَ النَّخْلَةِ حَتَّى سَقَطَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ " ارْجِعْ " . فَعَادَ فَأَسْلَمَ الأَعْرَابِيُّ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Исмоил ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Саид ривоят қилди, у деди: бизга Шарик ривоят қилди, у Симокдан, у Абу Забёндан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: Бир аъробий (бадавий) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Сен пайғамбар эканингни нима билан билай?» деди. У: «Агар мен шу хурмо дарахтидан мана бу шингилни чақирсам, менинг Аллаҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» дедилар. Сўнгра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни чақирдилар, у хурмо дарахтидан туша бошлади, ҳатто Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига (етиб) тушди. Сўнгра у зот: «Қайтиб бор,» дедилар, у (яна) қайтиб борди. Шунда аъробий мусулмон бўлди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғариб саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، بُنْدَارٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا عَزْرَةُ بْنُ ثَابِتٍ، حَدَّثَنَا عِلْبَاءُ بْنُ أَحْمَرَ، حَدَّثَنَا أَبُو زَيْدِ بْنُ أَخْطَبَ، قَالَ مَسَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ عَلَى وَجْهِي وَدَعَا لِي قَالَ عَزْرَةُ إِنَّهُ عَاشَ مِائَةً وَعِشْرِينَ سَنَةً وَلَيْسَ فِي رَأْسِهِ إِلاَّ شَعَرَاتٌ بِيضٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَأَبُو زَيْدٍ اسْمُهُ عَمْرُو بْنُ أَخْطَبَ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор Бундор ривоят қилди, у деди: бизга Абу Осим ривоят қилди, у деди: бизга Азра ибн Собит ривоят қилди, у деди: бизга Илбў ибн Аҳмар ривоят қилди, у деди: бизга Абу Зайд ибн Ахтаб ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини менинг юзимга суртдилар ва мен учун дуо қилдилар. Азра деди: у (Абу Зайд) бир юз йигирма йил яшади, бошида эса бир нечта оқ тукдан бошқа (қарилик аломати) йўқ эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир; Абу Зайднинг исми Амр ибн Ахтабдир.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، قَالَ عَرَضْتُ عَلَى مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، يَقُولُ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - يَعْنِي ضَعِيفًا - أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ . فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ ثُمَّ أَخْرَجَتْ خِمَارًا لَهَا فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ ثُمَّ دَسَّتْهُ فِي يَدِي وَرَدَّتْنِي بِبَعْضِهِ ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَذَهَبْتُ بِهِ إِلَيْهِ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ قَالَ فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ " . فَقُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " بِطَعَامٍ " . فَقُلْتُ نَعَمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا " . قَالَ فَانْطَلَقُوا فَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسَ عِنْدَنَا مَا نُطْعِمُهُمْ . قَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ . قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ مَعَهُ حَتَّى دَخَلاَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ " . فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَأَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَفُتَّ وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَآدَمَتْهُ ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ " . فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا ثُمَّ خَرَجُوا فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلاً . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: мен Молик ибн Анасга Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Аби Талҳадан (ривоятни) ўқиб тақдим этдим, у (Ишоқ) Анас ибн Моликнинг шундай деяётганини эшитган: Абу Талҳа Умм Сулаймга: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг овозларини эшитдим — яъни заиф (ҳолда) — ундан очликни сездим. Сенинг ёнингда бирор нарса борми?» деди. У (Умм Сулайм): «Ҳа,» деди-да, арпадан (ёпилган) бир неча кулча нон чиқарди, сўнгра ўзининг бир рўмолини чиқариб, унинг бир қисмига нонни ўради, сўнг уни қўлимга тиқиб, бир қисми билан устимни ўради-да, мени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига жўнатди. (Анас) деди: мен уни у зотга олиб бордим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни масжидда ўтирган ҳолда топдим, у зотнинг ёнларида одамлар бор эди. Мен уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сени Абу Талҳа жўнатдими?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Таом биланми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнларидагиларга: «Туринглар,» дедилар. (Анас) деди: улар йўлга тушдилар, мен эса уларнинг олдида (югуриб) кетдим, ҳатто Абу Талҳанинг олдига келдим ва унга хабар бердим. Абу Талҳа: «Эй Умм Сулайм, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамлар билан бирга келдилар, бизнинг ёнимизда эса уларни тўйдирадиган нарса йўқ,» деди. Умм Сулайм: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхшироқ билувчидир,» деди. (Анас) деди: Абу Талҳа йўлга чиқиб, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кутиб олди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келдилар, Абу Талҳа ҳам у зот билан бирга, ҳатто иккаласи (уйга) кирдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бери кел, эй Умм Сулайм, ёнингда нима бор?» дедилар. У ўша нонни келтирди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) буюрдилар, шунда у майдаланди. Умм Сулайм ўзининг бир мой идишини сиқиб (мой оқизиб), унга (мой) қўшди. Сўнгра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унинг устида Аллаҳ айтишни ирода қилган (дуо)ни айтдилар, кейин: «Ўн кишига изн бер,» дедилар. У уларга изн берди, улар тўйгунча еб, сўнг чиқдилар. Сўнгра: «Ўн кишига изн бер,» дедилар. У уларга изн берди, улар тўйгунча еб, сўнг чиқдилар. (Шу тариқа) бутун қавм еб тўйди; қавм эса етмиш ёки саксон киши эди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا مَعْنٌ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَانَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ وَالْتَمَسَ النَّاسُ الْوَضُوءَ فَلَمْ يَجِدُوهُ فَأُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِوَضُوءٍ فَوَضَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ فِي ذَلِكَ الإِنَاءِ وَأَمَرَ النَّاسَ أَنْ يَتَوَضَّئُوا مِنْهُ . قَالَ فَرَأَيْتُ الْمَاءَ يَنْبُعُ مِنْ تَحْتِ أَصَابِعِهِ فَتَوَضَّأَ النَّاسُ حَتَّى تَوَضَّئُوا مِنْ عِنْدِ آخِرِهِمْ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَفِي الْبَابِ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ وَابْنِ مَسْعُودٍ وَجَابِرٍ وَزِيَادِ بْنِ الْحَارِثِ الصُّدَائِيِّ وَحَدِيثُ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Ишоқ ибн Мусо ал-Ансорий ривоят қилди, у деди: бизга Маън ривоят қилди, у деди: бизга Молик ибн Анас ривоят қилди, у Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳадан, у Анас ибн Молик (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кўрдим, аср намозининг вақти етди ва одамлар таҳорат учун сув қидирдилар, аммо топа олмадилар. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га таҳорат учун (оз) сув келтирилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлларини ўша идишга қўйдилар ва одамларга ундан таҳорат олишни буюрдилар.» У деди: «Мен сувнинг у зотнинг бармоқлари остидан қайнаб чиқаётганини кўрдим. Одамлар таҳорат олдилар, ҳатто энг охиргилари ҳам ундан таҳорат олдилар.» Абу Исо (Термизий) деди: бу бобда Имрон ибн Ҳусайн, Ибн Масъуд, Жобир ва Зиёд ибн ал-Ҳорис ас-Судоийдан (ҳам ривоятлар бор). Анаснинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.
حَدَّثَنَا الأَنْصَارِيُّ، إِسْحَاقُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ بُكَيْرٍ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ أَوَّلُ مَا ابْتُدِئَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ النُّبُوَّةِ حِينَ أَرَادَ اللَّهُ كَرَامَتَهُ وَرَحْمَةَ الْعِبَادِ بِهِ أَنْ لاَ يَرَى شَيْئًا إِلاَّ جَاءَتْ مِثْلَ فَلَقِ الصُّبْحِ فَمَكَثَ عَلَى ذَلِكَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَمْكُثَ وَحُبِّبَ إِلَيْهِ الْخَلْوَةُ فَلَمْ يَكُنْ شَيْءٌ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ أَنْ يَخْلُوَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга ал-Ансорий Ишоқ ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Юнус ибн Букайр ривоят қилди, у деди: бизга Муҳаммад ибн Ишоқ хабар берди, у деди: менга аз-Зуҳрий ривоят қилди, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га набийликдан бошлаб берилган дастлабки нарса — Аллаҳ у зотни улуғлашни ва у орқали бандаларга раҳмат кўрсатишни ирода қилганида — у зот бирор нарсани (тушида) кўрсалар, у тонгнинг ёришидек (рўёбга чиқиб) келар эди. У зот Аллаҳ хоҳлаганча шу ҳолатда турдилар, ва у зотга ёлғизлик (хилват) севимли қилинди. У зотга ёлғиз қолишдан кўра севимлироқ нарса бўлмади.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ إِنَّكُمْ تَعُدُّونَ الآيَاتِ عَذَابًا وَإِنَّا كُنَّا نَعُدُّهَا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرَكَةً لَقَدْ كُنَّا نَأْكُلُ الطَّعَامَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نَسْمَعُ تَسْبِيحَ الطَّعَامِ . قَالَ وَأُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِإِنَاءٍ فَوَضَعَ يَدَهُ فِيهِ فَجَعَلَ الْمَاءُ يَنْبُعُ مِنْ بَيْنِ أَصَابِعِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " حَىَّ عَلَى الْوَضُوءِ الْمُبَارَكِ وَالْبَرَكَةِ مِنَ السَّمَاءِ " . حَتَّى تَوَضَّأْنَا كُلُّنَا . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Абу Аҳмад аз-Зубайрий ривоят қилди, у деди: бизга Исроил ривоят қилди, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Алқамадан, у Абдуллаҳдан (ривоят қилдики), у деди: «Сиз (мўъжиза) оятларни азоб деб ҳисоблайсиз, биз эса уларни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) замонида барака деб ҳисоблар эдик. Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан таом ер эдик ва таомнинг тасбеҳ айтаётганини эшитар эдик.» У деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бир идиш келтирилди, у зот қўлларини унга қўйдилар ва сув бармоқлари орасидан қайнаб чиқа бошлади. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Муборак таҳоратга ва осмондан (нозил бўлаётган) баракага шошилинглар,» дедилар, ҳатто барчамиз таҳорат олдик.» Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир.