حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، نَزَلَ الْحَرَّةَ وَمَعَهُ أَهْلُهُ وَوَلَدُهُ فَقَالَ رَجُلٌ إِنَّ نَاقَةً لِي ضَلَّتْ فَإِنْ وَجَدْتَهَا فَأَمْسِكْهَا . فَوَجَدَهَا فَلَمْ يَجِدْ صَاحِبَهَا فَمَرِضَتْ فَقَالَتِ امْرَأَتُهُ انْحَرْهَا . فَأَبَى فَنَفَقَتْ فَقَالَتِ اسْلُخْهَا حَتَّى نُقَدِّدَ شَحْمَهَا وَلَحْمَهَا وَنَأْكُلَهُ . فَقَالَ حَتَّى أَسْأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَاهُ فَسَأَلَهُ فَقَالَ " هَلْ عِنْدَكَ غِنًى يُغْنِيكَ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَكُلُوهَا " . قَالَ فَجَاءَ صَاحِبُهَا فَأَخْبَرَهُ الْخَبَرَ فَقَالَ " هَلاَّ كُنْتَ نَحَرْتَهَا " . قَالَ اسْتَحْيَيْتُ مِنْكَ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Симок ибн Ҳарбдан, у Жобир ибн Самурадан ривоят қилди: Бир киши аҳли ва боласи билан Ҳаррага тушди. Бир киши: «Менинг бир туям йўқолди, агар уни топсанг, уни ушлаб тур», деди. Бас, у уни топди, аммо эгасини топмади. Сўнг туя касал бўлиб қолди. Унинг хотини: «Уни сўй», деди. У бош тортди. Кейин туя ўлди. Хотин: «Унинг терисини шилиб ол, токи ёғи ва гўштини қоқлаб (қуритиб) есак», деди. У: «То Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрамагунимча (йўқ)», деди. Сўнг унинг олдига келиб сўради. У: «Сенда сени қондирадиган бойлик (озиқ) борми?» деди. У: «Йўқ», деди. У: «Унда уни енглар», деди. У деди: Сўнг туянинг эгаси келди, у эса унга воқеани хабар қилди. Шунда у (эгаси): «Нега уни сўймадинг?» деди. У: «Сендан уялдим», деди.