حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، أَخْبَرَنَا حَنْظَلَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ مِينَاءَ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا حُفِرَ الْخَنْدَقُ رَأَيْتُ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَمَصًا شَدِيدًا، فَانْكَفَأْتُ إِلَى امْرَأَتِي فَقُلْتُ هَلْ عِنْدَكِ شَىْءٌ فَإِنِّي رَأَيْتُ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَمَصًا شَدِيدًا. فَأَخْرَجَتْ إِلَىَّ جِرَابًا فِيهِ صَاعٌ مِنْ شَعِيرٍ، وَلَنَا بُهَيْمَةٌ دَاجِنٌ فَذَبَحْتُهَا، وَطَحَنَتِ الشَّعِيرَ فَفَرَغَتْ إِلَى فَرَاغِي، وَقَطَّعْتُهَا فِي بُرْمَتِهَا، ثُمَّ وَلَّيْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ لاَ تَفْضَحْنِي بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِمَنْ مَعَهُ. فَجِئْتُهُ فَسَارَرْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ذَبَحْنَا بُهَيْمَةً لَنَا وَطَحَنَّا صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ كَانَ عِنْدَنَا، فَتَعَالَ أَنْتَ وَنَفَرٌ مَعَكَ. فَصَاحَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا أَهْلَ الْخَنْدَقِ، إِنَّ جَابِرًا قَدْ صَنَعَ سُورًا فَحَىَّ هَلاً بِكُمْ ". فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تُنْزِلُنَّ بُرْمَتَكُمْ، وَلاَ تَخْبِزُنَّ عَجِينَكُمْ حَتَّى أَجِيءَ ". فَجِئْتُ وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْدُمُ النَّاسَ حَتَّى جِئْتُ امْرَأَتِي، فَقَالَتْ بِكَ وَبِكَ. فَقُلْتُ قَدْ فَعَلْتُ الَّذِي قُلْتِ. فَأَخْرَجَتْ لَهُ عَجِينًا، فَبَصَقَ فِيهِ وَبَارَكَ، ثُمَّ عَمَدَ إِلَى بُرْمَتِنَا فَبَصَقَ وَبَارَكَ ثُمَّ قَالَ " ادْعُ خَابِزَةً فَلْتَخْبِزْ مَعِي وَاقْدَحِي مِنْ بُرْمَتِكُمْ وَلاَ تُنْزِلُوهَا"، وَهُمْ أَلْفٌ، فَأُقْسِمُ بِاللَّهِ لَقَدْ أَكَلُوا حَتَّى تَرَكُوهُ وَانْحَرَفُوا، وَإِنَّ بُرْمَتَنَا لَتَغِطُّ كَمَا هِيَ، وَإِنَّ عَجِينَنَا لَيُخْبَزُ كَمَا هُوَ.
Амр ибн Али менга айтди, Абу Осим бизга айтди, Ҳанзала ибн Абу Суфён бизга хабар берди, Саъид ибн Мино бизга хабар берди, у деди: Жобир ибн Абдуллаҳ розияллаҳу анҳумони шундай деганини эшитдим: Хандақ қазилганида, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламда қаттиқ очлик кўрдим. Мен хотинимга қайтдим ва: «Сенда бирор нарса борми? Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламда қаттиқ очлик кўрдим», дедим. У менга ичида бир сў арпа бўлган идишни чиқарди, бизда уй(да боқилган) бир улоқ бор эди, мен уни сўйдим ва у арпани тортди; у мен (сўйишдан) бўшаганимда бўшади. Мен уни қозонида бўлаклади, сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга йўл олдим. У (хотин): «Мени Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва у биланлар олдида шарманда қилма», деди. Мен унга сирдек айтдим: «Эй Расулуллаҳ, биз уй улоқимизни сўйдик ва бир сў арпани тортди; сен ва бир неча (киши) келинг», дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам бақирди ва: «Эй Хандақ аҳли, албатта Жобир бир сур (зиёфат) қилди, сизларга марҳабо!», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Қозонингизни туширманг ва хамирингизни — мен келгунимгача — нон қилманг», деди. Мен келдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларнинг олдида келди, токи мен хотинимга келдим. У: «Сен-у сен!», деди. Мен: «Мен сен айтганни қилдим», дедим. У хамирни чиқарди, у унга туфлади ва барака тилади, сўнг қозонимизга туфлади ва барака тилади, сўнг: «Бир нон ёпувчи (аёл)ни чақир, у мен билан нон ёпсин ва қозонингиздан (сўзиб) ол, лекин туширма», деди — улар минг (киши) эди. Аллаҳга қасам ичаманки, улар еб, токи уни (ортиб) қолдирди ва ўгирилди, ҳолбуки қозонимиз ҳамон ўша ҳолда қайнар, хамиримиз ҳамон ўша ҳолда нон қилинар эди.