وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ بْنُ إِسْحَاقَ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلَ أَبُو بَكْرٍ يَسْتَأْذِنُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَوَجَدَ النَّاسَ جُلُوسًا بِبَابِهِ لَمْ يُؤْذَنْ لأَحَدٍ مِنْهُمْ - قَالَ - فَأُذِنَ لأَبِي بَكْرٍ فَدَخَلَ ثُمَّ أَقْبَلَ عُمَرُ فَاسْتَأْذَنَ فَأُذِنَ لَهُ فَوَجَدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا حَوْلَهُ نِسَاؤُهُ وَاجِمًا سَاكِتًا - قَالَ - فَقَالَ لأَقُولَنَّ شَيْئًا أُضْحِكُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَوْ رَأَيْتَ بِنْتَ خَارِجَةَ سَأَلَتْنِي النَّفَقَةَ فَقُمْتُ إِلَيْهَا فَوَجَأْتُ عُنُقَهَا . فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " هُنَّ حَوْلِي كَمَا تَرَى يَسْأَلْنَنِي النَّفَقَةَ " . فَقَامَ أَبُو بَكْرٍ إِلَى عَائِشَةَ يَجَأُ عُنُقَهَا فَقَامَ عُمَرُ إِلَى حَفْصَةَ يَجَأُ عُنُقَهَا كِلاَهُمَا يَقُولُ تَسْأَلْنَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا لَيْسَ عِنْدَهُ . فَقُلْنَ وَاللَّهِ لاَ نَسْأَلُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا أَبَدًا لَيْسَ عِنْدَهُ ثُمَّ اعْتَزَلَهُنَّ شَهْرًا أَوْ تِسْعًا وَعِشْرِينَ ثُمَّ نَزَلَتْ عَلَيْهِ هَذِهِ الآيَةُ { يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لأَزْوَاجِكَ} حَتَّى بَلَغَ { لِلْمُحْسِنَاتِ مِنْكُنَّ أَجْرًا عَظِيمًا} قَالَ فَبَدَأَ بِعَائِشَةَ فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَعْرِضَ عَلَيْكَ أَمْرًا أُحِبُّ أَنْ لاَ تَعْجَلِي فِيهِ حَتَّى تَسْتَشِيرِي أَبَوَيْكِ " . قَالَتْ وَمَا هُوَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَتَلاَ عَلَيْهَا الآيَةَ قَالَتْ أَفِيكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَسْتَشِيرُ أَبَوَىَّ بَلْ أَخْتَارُ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالدَّارَ الآخِرَةَ وَأَسْأَلُكَ أَنْ لاَ تُخْبِرَ امْرَأَةً مِنْ نِسَائِكَ بِالَّذِي قُلْتُ . قَالَ " لاَ تَسْأَلُنِي امْرَأَةٌ مِنْهُنَّ إِلاَّ أَخْبَرْتُهَا إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَبْعَثْنِي مُعَنِّتًا وَلاَ مُتَعَنِّتًا وَلَكِنْ بَعَثَنِي مُعَلِّمًا مُيَسِّرًا " .
Ва бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода ривоят қилди, бизга Закариё ибн Ишоқ ривоят қилди, бизга Абуз-Зубайр Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилди, у деди: Абу Бакр Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига киришга изн сўраб келди, одамларни унинг эшигида ўтирган ҳолда топди — улардан бирортасига изн берилмаган эди. (Жобир) деди: Абу Бакрга изн берилди, у кирди. Сўнг Умар келиб, изн сўради, унга изн берилди; у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни атрофида аёллари билан, маъюс, жим ўтирган ҳолда топди. (Жобир) деди: У (Умар): «Албатта Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кулдирадиган бир нарса айтаман» деди ва: «Ё Расулуллаҳ, Хорижа қизи (менинг хотиним) менга нафақа сўраб келганини кўрганингизда эди! Мен унга туриб, бўйнига урдим» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кулди ва: «Улар — кўряпсанми — атрофимда мендан нафақа сўраяптилар» деди. Шунда Абу Бакр Оишанинг олдига туриб, бўйнига урди, Умар (ҳам) Ҳафсанинг олдига туриб, бўйнига урди — иккаласи: «Сизлар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан унда йўқ нарсани сўраяпсизларми?» дердилар. (Аёллар): «Аллаҳга қасамки, биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан унда йўқ нарсани ҳеч қачон сўрамаимиз» дедилар. Сўнг у бир ой — ёки йигирма тўққиз (кун) — улардан четланди. Кейин унга мана шу оят нозил бўлди: ‹Эй Набий, завжаларингга айт...› — то ‹...сизлардан яхшилик қилувчиларга улуғ ажр (бордир)› деган (сўз)га етгунча. (Жобир) деди: У Оишадан бошлаб: «Эй Оиша, мен сенга бир ишни таклиф қилмоқчиман, унда ота-онангдан маслаҳат сўрамагунингча шошилмаслигингни хоҳлайман» деди. У: «У нима, ё Расулуллаҳ?» деди. У унга оятни тиловат қилди. У: «Сен ҳақингда (ажрашишда) ота-онамдан маслаҳат сўрайманми, ё Расулуллаҳ?! Йўқ, мен Аллаҳни, Унинг Расулини ва Охират уйини танлайман; ва сендан сўрайманки, мен айтган (гап)ни завжаларингдан бирортасига айтмасанг» деди. У: «Мендан улардан қайси (бири) сўраса, албатта унга хабар бераман; албатта Аллаҳ мени қийинлаштирувчи (халқни қийнайдиган) ёки қийинлик қидирувчи қилиб юбормаган, балки ўргатувчи, енгиллаштирувчи қилиб юборган» деди.