أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ أَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَيْهِ وَهُوَ مُضْطَجِعٌ مَعِي فِي مِرْطِي فَأَذِنَ لَهَا فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَكَ أَرْسَلْنَنِي إِلَيْكَ يَسْأَلْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . وَأَنَا سَاكِتَةٌ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَىْ بُنَيَّةُ أَلَسْتِ تُحِبِّينَ مَنْ أُحِبُّ " . قَالَتْ بَلَى . قَالَ " فَأَحِبِّي هَذِهِ " . فَقَامَتْ فَاطِمَةُ حِينَ سَمِعَتْ ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَجَعَتْ إِلَى أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَتْهُنَّ بِالَّذِي قَالَتْ وَالَّذِي قَالَ لَهَا فَقُلْنَ لَهَا مَا نَرَاكِ أَغْنَيْتِ عَنَّا مِنْ شَىْءٍ فَارْجِعِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُولِي لَهُ إِنَّ أَزْوَاجَكَ يَنْشُدْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . قَالَتْ فَاطِمَةُ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُكَلِّمُهُ فِيهَا أَبَدًا . قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَرْسَلَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَنْزِلَةِ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَمْ أَرَ امْرَأَةً قَطُّ خَيْرًا فِي الدِّينِ مِنْ زَيْنَبَ وَأَتْقَى لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَصْدَقَ حَدِيثًا وَأَوْصَلَ لِلرَّحِمِ وَأَعْظَمَ صَدَقَةً وَأَشَدَّ ابْتِذَالاً لِنَفْسِهَا فِي الْعَمَلِ الَّذِي تَصَدَّقُ بِهِ وَتَقَرَّبُ بِهِ مَا عَدَا سَوْرَةً مِنْ حِدَّةٍ كَانَتْ فِيهَا تُسْرِعُ مِنْهَا الْفَيْأَةَ فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَ عَائِشَةَ فِي مِرْطِهَا عَلَى الْحَالِ الَّتِي كَانَتْ دَخَلَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا فَأَذِنَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَزْوَاجَكَ أَرْسَلْنَنِي يَسْأَلْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ وَوَقَعَتْ بِي فَاسْتَطَالَتْ وَأَنَا أَرْقُبُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَرْقُبُ طَرْفَهُ هَلْ أَذِنَ لِي فِيهَا فَلَمْ تَبْرَحْ زَيْنَبُ حَتَّى عَرَفْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يَكْرَهُ أَنْ أَنْتَصِرَ فَلَمَّا وَقَعْتُ بِهَا لَمْ أَنْشَبْهَا بِشَىْءٍ حَتَّى أَنْحَيْتُ عَلَيْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهَا ابْنَةُ أَبِي بَكْرٍ " .
Менга Убайдуллаҳ ибн Саъд ибн Иброҳим ибн Саъд хабар берди, у деди: бизга амаким ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, Солиҳдан, у ибн Шиҳобдан (ривоят қилдики), у деди: менга Муҳаммад ибн Абдурраҳмон ибн ал-Ҳорис ибн Ҳишом хабар бердики, Оиша (розияллаҳу анҳо) деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизи Фотима(ни) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига юбордилар. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мен билан бирга менинг ридом (чодирим) ичида ётган ҳолатларида (Фотима) киришга изн сўради, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга изн бердилар. Сўнг (Фотима): «Эй Аллаҳнинг Расули, хотинларингиз мени сизнинг олдингизга юбордилар, Абу Қуҳофанинг қизи (Оиша) борасида адолат (қилишингиз)ни сўрамоқдалар,» деди. Мен жим турардим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Эй қизгинам, мен севадиган кишини сен ҳам севмайсанми?» дедилар. У: «Албатта (севаман),» деди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бас, мана шу(ни) (Оишани) севгин,» дедилар. Фотима буни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитгач туриб, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари олдига қайтди ва уларга ўзи айтган ва у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга айтган нарсани хабар қилди. Улар унга: «Сен биз учун бирор нарсага фойда келтирмадинг деб ўйлаймиз. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига қайт ва унга: ‹Хотинларингиз Абу Қуҳофанинг қизи борасида адолат (қилишингиз)ни қасам билан сўрамоқдалар,› деб айт,» дедилар. Фотима: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, мен бу ҳақда у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ҳеч қачон гаплашмайман,» деди. Оиша деди: Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари Зайнаб бинт Жаҳш(ни) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига юбордилар — у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинларидан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуридаги мақомда мен билан тенг турадиган (рақобат қиладиган) эди. Мен динда Зайнабдан кўра яхшироқ, Аллаҳ азза ва жалладан кўра қўрқадиганроқ, сўзда ростгўйроқ, қариндошлик риштасини улайдиганроқ, садақаси улуғроқ ва ўзини садақа ва (Аллаҳга) яқинлик воситаси қиладиган амалда жонбозлик қиладиганроқ аёлни асло кўрмаганман — ундаги тезкорликдан (жаҳлдорликдан) бўлган бир қизғинликдан ташқари, ундан у тезда қайтар (тинчланар) эди. У Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига киришга изн сўради, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса Оиша билан бирга унинг ридоси (чодири) ичида — Фотима кирган ҳолатда — эдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга изн бердилар. Сўнг у: «Эй Аллаҳнинг Расули, хотинларингиз мени юбордилар, Абу Қуҳофанинг қизи борасида адолат (қилишингиз)ни сўрамоқдалар,» деди ва менга (қаттиқ гаплар билан) тегиб, узундан-узоқ (танбеҳ) қилди. Мен эса Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кузатар, у кишининг кўз қирини пойлар эдим — бу борада менга (жавоб беришга) изн берармикинлар деб. Зайнаб токи мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзимни ҳимоя қилишимни ёмон кўрмасликларини билгунимча (гапдан) тўхтамади. Мен унга (жавоб бериб) тегганимда, уни бутунлай енгиб бўлмагунча ҳеч нарсада қўймадим (тўхтамадим). Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта у Абу Бакрнинг қизидир (чинакам ақлли-зукко),» дедилар.