أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ النَّيْسَابُورِيُّ الثِّقَةُ الْمَأْمُونُ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتِ اجْتَمَعْنَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَرْسَلْنَ فَاطِمَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْنَ لَهَا إِنَّ نِسَاءَكَ وَذَكَرَ كَلِمَةً مَعْنَاهَا يَنْشُدْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . قَالَتْ فَدَخَلَتْ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مَعَ عَائِشَةَ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ لَهُ إِنَّ نِسَاءَكَ أَرْسَلْنَنِي وَهُنَّ يَنْشُدْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَتُحِبِّينِي " . قَالَتْ نَعَمْ قَالَ " فَأَحِبِّيهَا " . قَالَتْ فَرَجَعَتْ إِلَيْهِنَّ فَأَخْبَرَتْهُنَّ مَا قَالَ فَقُلْنَ لَهَا إِنَّكِ لَمْ تَصْنَعِي شَيْئًا فَارْجِعِي إِلَيْهِ . فَقَالَتْ وَاللَّهِ لاَ أَرْجِعُ إِلَيْهِ فِيهَا أَبَدًا . وَكَانَتِ ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَقًّا فَأَرْسَلْنَ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ قَالَتْ عَائِشَةُ وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ أَزْوَاجُكَ أَرْسَلْنَنِي وَهُنَّ يَنْشُدْنَكَ الْعَدْلَ فِي ابْنَةِ أَبِي قُحَافَةَ . ثُمَّ أَقْبَلَتْ عَلَىَّ تَشْتِمُنِي فَجَعَلْتُ أُرَاقِبُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَنْظُرُ طَرْفَهُ هَلْ يَأْذَنُ لِي مِنْ أَنْ أَنْتَصِرَ مِنْهَا - قَالَتْ - فَشَتَمَتْنِي حَتَّى ظَنَنْتُ أَنَّهُ لاَ يَكْرَهُ أَنْ أَنْتَصِرَ مِنْهَا فَاسْتَقْبَلْتُهَا فَلَمْ أَلْبَثْ أَنْ أَفْحَمْتُهَا فَقَالَ لَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّهَا ابْنَةُ أَبِي بَكْرٍ " . قَالَتْ عَائِشَةُ فَلَمْ أَرَ امْرَأَةً خَيْرًا وَلاَ أَكْثَرَ صَدَقَةً وَلاَ أَوْصَلَ لِلرَّحِمِ وَأَبْذَلَ لِنَفْسِهَا فِي كُلِّ شَىْءٍ يُتَقَرَّبُ بِهِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى مِنْ زَيْنَبَ مَا عَدَا سَوْرَةً مِنْ حِدَّةٍ كَانَتْ فِيهَا تُوشِكُ مِنْهَا الْفَيأَةَ . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَا خَطَأٌ وَالصَّوَابُ الَّذِي قَبْلَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ ан-Найсобурий — ишончли, омонатдор — хабар берди, у деди: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, Маъмардан, у аз-Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинлари йиғилишди-да, Фотима(ни) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига юбордилар ва унга: «Албатта хотинларинг...» — ва (ривоятчи) маъноси: «...Абу Қуҳофанинг қизи борасида сенга (адолат қилишни) қасам билан сўрамоқдалар» деган сўзни зикр қилди. (Оиша) деди: Шунда у (Фотима) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига кирди, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Оиша билан бирга унинг ридоси (чодири) ичида эдилар. У (Фотима) унга (соллаллаҳу алайҳи васалламга): «Албатта хотинларинг мени юбордилар, улар Абу Қуҳофанинг қизи борасида сенга адолат (қилишни) қасам билан сўрамоқдалар,» деди. Шунда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сен мени севасанми?» дедилар. У: «Ҳа,» деди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бас, сен уни (Оишани) севгин,» дедилар. (Оиша) деди: У (Фотима) уларнинг олдига қайтиб, у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) айтган нарсани хабар қилди. Улар унга: «Сен ҳеч нарса қилмадинг, унинг олдига қайт,» дедилар. У: «Аллаҳга қасамки, мен бу ҳақда унинг олдига ҳеч қачон қайтмайман,» деди. У ҳақиқатан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қизи эди. Сўнг (хотинлари) Зайнаб бинт Жаҳш(ни) юбордилар. Оиша деди: У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг хотинларидан мен билан тенг турадиган (рақобат қиладиган) эди. Сўнг у: «Хотинларинг мени юбордилар, улар Абу Қуҳофанинг қизи борасида сенга адолат (қилишни) қасам билан сўрамоқдалар,» деди. Кейин менга юзланиб, мени ҳақорат қила бошлади. Мен эса Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни кузатиб, у кишининг кўз қирини пойлар эдим — ундан ўзимни ҳимоя қилишимга изн берармикинлар деб. (Оиша) деди: У мени шу қадар ҳақорат қилдики, охири у (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўзимни ҳимоя қилишимни ёмон кўрмасликларини гумон қилдим (англаб етдим). Шунда мен ҳам унга юзландим ва кўп ўтмай уни маҳлиё (жим) қилдим. Бас, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Албатта у Абу Бакрнинг қизидир,» дедилар. Оиша деди: Мен Зайнабдан кўра яхшироқ, садақаси кўпроқ, қариндошлик риштасини улайдиганроқ ва Аллаҳ таолога яқинлик қилинадиган ҳар бир нарсада ўзини жонбозлик билан берадиганроқ аёлни кўрмаганман — ундаги бир қизғин жаҳлдорликдан ташқари, ундан у тезда қайтар (тинчланар) эди. Абу Абдурраҳмон (Насоий) деди: Бу хатодир, тўғриси эса ундан олдингиси (олдинги ривоят)дир.