حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ، مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ لَبَّيْنَا بِالْحَجِّ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِسَرِفَ حِضْتُ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ " مَا يُبْكِيكِ يَا عَائِشَةُ " . فَقُلْتُ حِضْتُ لَيْتَنِي لَمْ أَكُنْ حَجَجْتُ . فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ إِنَّمَا ذَلِكَ شَىْءٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ " . فَقَالَ " انْسُكِي الْمَنَاسِكَ كُلَّهَا غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ " . فَلَمَّا دَخَلْنَا مَكَّةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ شَاءَ أَنْ يَجْعَلَهَا عُمْرَةً فَلْيَجْعَلْهَا عُمْرَةً إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ " . قَالَتْ وَذَبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ نِسَائِهِ الْبَقَرَ يَوْمَ النَّحْرِ فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْبَطْحَاءِ وَطَهُرَتْ عَائِشَةُ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتَرْجِعُ صَوَاحِبِي بِحَجٍّ وَعُمْرَةٍ وَأَرْجِعُ أَنَا بِالْحَجِّ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَذَهَبَ بِهَا إِلَى التَّنْعِيمِ فَلَبَّتْ بِالْعُمْرَةِ .
Бизга Абу Салама Мусо ибн Исмоийл, унга Ҳаммод Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилдики, у деди: Биз ҳаж билан лаббайк айтдик. Сарифга етганимизда ҳайз кўрдим, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ёнимга кирганларида мен йиғлаб ўтирардим. У зот: «Нима йиғлатяпти сени, эй Оиша?» дедилар. Мен: «Ҳайз кўрдим, қани эди ҳаж қилмаган бўлсам», дедим. У зот: «Субҳаналлаҳ! Бу Аллаҳ Одам қизларига ёзиб қўйган бир нарсадир», дедилар. Сўнгра: «Байт тавофидан бошқа барча маносикларни (ҳаж амалларини) адо эт», дедилар. Маккага кирганимизда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким уни умра қилишни хоҳласа, умра қилсин, фақат ёнида ҳадй (қурбонлик) бўлганлар бундан мустасно», дедилар. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам наҳр (қурбонлик) куни аёллари учун сигир сўйдилар. Батҳоў кечаси бўлиб, Оиша покланганида: «Эй Аллаҳнинг Расули, дугоналарим ҳаж ва умра билан қайтади-ю, мен фақат ҳаж билан қайтаманми?» деди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Абдурраҳмон ибн Абу Бакрга буюрдилар, у уни Танъимга олиб борди, у умра билан лаббайк айтди.