حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ أَبُو أَيُّوبَ الْغَيْلاَنِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ، بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ الْمَاجِشُونُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ نَذْكُرُ إِلاَّ الْحَجَّ حَتَّى جِئْنَا سَرِفَ فَطَمِثْتُ فَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ " مَا يُبْكِيكِ " . فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَوَدِدْتُ أَنِّي لَمْ أَكُنْ خَرَجْتُ الْعَامَ قَالَ " مَا لَكِ لَعَلَّكِ نَفِسْتِ " . قُلْتُ نَعَمْ . قَالَ " هَذَا شَىْءٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ افْعَلِي مَا يَفْعَلُ الْحَاجُّ غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ حَتَّى تَطْهُرِي " . قَالَتْ فَلَمَّا قَدِمْتُ مَكَّةَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ " اجْعَلُوهَا عُمْرَةً " . فَأَحَلَّ النَّاسُ إِلاَّ مَنْ كَانَ مَعَهُ الْهَدْىُ - قَالَتْ - فَكَانَ الْهَدْىُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ وَعُمَرَ وَذَوِي الْيَسَارَةِ ثُمَّ أَهَلُّوا حِينَ رَاحُوا - قَالَتْ - فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ النَّحْرِ طَهَرْتُ فَأَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَفَضْتُ - قَالَتْ - فَأُتِينَا بِلَحْمِ بَقَرٍ . فَقُلْتُ مَا هَذَا فَقَالُوا أَهْدَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ نِسَائِهِ الْبَقَرَ . فَلَمَّا كَانَتْ لَيْلَةُ الْحَصْبَةِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَرْجِعُ النَّاسُ بِحَجَّةٍ وَعُمْرَةٍ وَأَرْجِعُ بِحَجَّةٍ قَالَتْ فَأَمَرَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍ فَأَرْدَفَنِي عَلَى جَمَلِهِ - قَالَتْ - فَإِنِّي لأَذْكُرُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ أَنْعُسُ فَتُصِيبُ وَجْهِي مُؤْخِرَةُ الرَّحْلِ حَتَّى جِئْنَا إِلَى التَّنْعِيمِ فَأَهْلَلْتُ مِنْهَا بِعُمْرَةٍ جَزَاءً بِعُمْرَةِ النَّاسِ الَّتِي اعْتَمَرُوا .
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан чиқдик — фақат ҳажни(гина) зикр қилар эдик, то Сарифга келгунча; бас мен ҳайз кўрдим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — мен йиғлаб турган ҳолда — менинг олдимга кирди ва: «Сени нима йиғлатяпти?» деди. Мен: «Аллаҳга қасам, кошкиди мен бу йили чиқмаган бўлсам эди» дедим. У: «Сенга нима бўлди? Эҳтимол нифосли (ҳайзли) бўлдингми?» деди. Мен: «Ҳа» дедим. У: «Бу — Аллаҳ Одам қизларига ёзган нарса; ҳожий қиладиган нарсани қил — фақат пок бўлгунча Байтни тавоф қилмагинг (бундан мустасно)» деди. (Оиша:) Маккага келганимда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ашобларига: «Уни умра қилиб олинг» деди. Бас одамлар (эҳромдан) чиқди — фақат ёнида ҳадя бўлганлардан бошқа. (Оиша:) Ҳадя Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам), Абу Бакр, Умар ва бой (мол-ҳолли) кишилар билан бор эди; кейин улар (Минага) жўнаганларида (яна ҳаж билан) эҳлол қилдилар. (Оиша:) Наҳр куни бўлганида, мен пок бўлдим; бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга буюрди ва мен ифоза (тавофини) қилдим. (Оиша:) Бизга сигир гўшти келтирилди. Мен: «Бу нима?» дедим. Улар: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўз аёллари номидан сигир ҳадя қилди» деди. Ҳасба кечаси бўлганида, мен: «Эй Расулуллаҳ, одамлар ҳаж ва умра билан қайтади, мен эса (фақат) ҳаж билан қайтаман?» дедим. (Оиша:) У Абдурраҳмон ибн Абу Бакрга буюрди; бас у мени ўз туясига мингаштирди. (Оиша:) Мен эслайман — мен ёш, навқирон қиз эдим — мудрар эдим, юзимга эгар ортидаги ёғоч тегар эди, то Танъимга келгунча; бас мен ундан умра билан эҳлол қилдим — одамлар қилган умраси эвазига (жазо қилиб).