أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ أَقْبَلْنَا مُهِلِّينَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحَجٍّ مُفْرَدٍ وَأَقْبَلَتْ عَائِشَةُ مُهِلَّةً بِعُمْرَةٍ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِسَرِفَ عَرَكَتْ حَتَّى إِذَا قَدِمْنَا طُفْنَا بِالْكَعْبَةِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَحِلَّ مِنَّا مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ قَالَ فَقُلْنَا حِلُّ مَاذَا قَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ " . فَوَاقَعْنَا النِّسَاءَ وَتَطَيَّبْنَا بِالطِّيبِ وَلَبِسْنَا ثِيَابَنَا وَلَيْسَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ أَرْبَعُ لَيَالٍ ثُمَّ أَهْلَلْنَا يَوْمَ التَّرْوِيَةِ ثُمَّ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَائِشَةَ فَوَجَدَهَا تَبْكِي فَقَالَ " مَا شَأْنُكِ " . فَقَالَتْ شَأْنِي أَنِّي قَدْ حِضْتُ وَقَدْ حَلَّ النَّاسُ وَلَمْ أُحْلِلْ وَلَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ وَالنَّاسُ يَذْهَبُونَ إِلَى الْحَجِّ الآنَ . فَقَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ أَهِلِّي بِالْحَجِّ " . فَفَعَلَتْ . وَوَقَفَتِ الْمَوِاقِفَ حَتَّى إِذَا طَهُرَتْ طَافَتْ بِالْكَعْبَةِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ قَالَ " قَدْ حَلَلْتِ مِنْ حَجَّتِكِ وَعُمْرَتِكِ جَمِيعًا " . فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَجِدُ فِي نَفْسِي أَنِّي لَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ حَتَّى حَجَجْتُ . قَالَ " فَاذْهَبْ بِهَا يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ فَأَعْمِرْهَا مِنَ التَّنْعِيمِ " . وَذَلِكَ لَيْلَةَ الْحَصْبَةِ .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, Абуз-Зубайрдан, у Жобир ибн Абдуллаҳ (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилиб), деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан бирга ёлғиз ҳаж (ифрод) ниятида иҳромга кириб талбия айтиб келдик, Оиша эса умра ниятида иҳромга кириб талбия айтиб келди. Сарифга етганимизда у (Оиша) ҳайз кўрди. Етиб келганимизда Каъбани тавоф қилдик ва Сафо билан Марва ўртасида (саъй қилдик). Сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) биздан кимки ёнида қурбонлик (ҳадйи) бўлмаса, иҳромдан чиқишимизни буюрдилар. Биз: «Қайси (даражада) иҳромдан чиқиш?» дедик. У: «Тўлиқ иҳромдан чиқиш», дедилар. Шунда биз аёлларимизга яқинлик қилдик, атир суртиндик ва кийимларимизни кийдик, ҳолбуки биз билан Арафа ўртасида фақат тўрт кечагина (вақт) бор эди. Сўнг Тарвия куни (ҳаж учун) иҳромга кириб талбия айтдик. Сўнгра Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Оишанинг олдига кирдилар ва уни йиғлаб турганини кўрдилар. У: «Сенга нима бўлди?» дедилар. У: «Ҳолим шуки, мен ҳайз кўрдим, одамлар эса иҳромдан чиқишди, мен иҳромдан чиқмадим ва Байтни тавоф қилмадим, одамлар эса ҳозир ҳажга кетишяпти», деди. У: «Албатта бу — Аллаҳ Одам қизларига ёзиб қўйган ишдир. (Бас) ғусл қил, сўнг ҳаж учун иҳромга кириб талбия айт», дедилар. У шундай қилди ва (ҳаж) маросимлари (туроқлари)да турди. Токи покланганида Каъбани тавоф қилди ва Сафо билан Марва ўртасида (саъй қилди). Сўнг у: «Сен ҳажинг ва умрангдан бирга (тўлиқ) иҳромдан чиқдинг», дедилар. У: «Эй Расулуллаҳ, мен ичимда Байтни фақат ҳаж қилганимда тавоф қилганимни (умрам бўймасдан) ҳис қиляпман», деди. У: «Эй Абдурраҳмон, уни олиб бор ва Танъимдан умра қилдир», дедилар. Бу Ҳасба кечасида (бўлган) эди.