حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ أَقْبَلْنَا مُهِلِّينَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحَجِّ مُفْرَدًا وَأَقْبَلَتْ عَائِشَةُ مُهِلَّةً بِعُمْرَةٍ حَتَّى إِذَا كَانَتْ بِسَرِفَ عَرَكَتْ حَتَّى إِذَا قَدِمْنَا طُفْنَا بِالْكَعْبَةِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُحِلَّ مِنَّا مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ قَالَ فَقُلْنَا حِلُّ مَاذَا فَقَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ " . فَوَاقَعْنَا النِّسَاءَ وَتَطَيَّبْنَا بِالطِّيبِ وَلَبِسْنَا ثِيَابَنَا وَلَيْسَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ أَرْبَعُ لَيَالٍ ثُمَّ أَهْلَلْنَا يَوْمَ التَّرْوِيَةِ ثُمَّ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَائِشَةَ فَوَجَدَهَا تَبْكِي فَقَالَ " مَا شَأْنُكِ " . قَالَتْ شَأْنِي أَنِّي قَدْ حِضْتُ وَقَدْ حَلَّ النَّاسُ وَلَمْ أَحْلِلْ وَلَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ وَالنَّاسُ يَذْهَبُونَ إِلَى الْحَجِّ الآنَ . فَقَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ أَهِلِّي بِالْحَجِّ " . فَفَعَلَتْ . وَوَقَفَتِ الْمَوَاقِفَ حَتَّى إِذَا طَهُرَتْ طَافَتْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ قَالَ " قَدْ حَلَلْتِ مِنْ حَجِّكِ وَعُمْرَتِكِ جَمِيعًا " . قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَجِدُ فِي نَفْسِي أَنِّي لَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ حِينَ حَجَجْتُ . قَالَ " فَاذْهَبْ بِهَا يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ فَأَعْمِرْهَا مِنَ التَّنْعِيمِ " . وَذَلِكَ لَيْلَةَ الْحَصْبَةِ .
Бизга Қутайба ибн Саъийд, унга Лайс Абуз-Зубайдан, у Жобирдан ривоят қилди: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан якка (ифрод) ҳаж билан иҳромга кирган ҳолда келдик, Оиша эса умра билан иҳромга кирган ҳолда келди. Сарифга етганида у ҳайз кўрди. Етиб келганимизда Каъбани ва Сафо билан Марвани тавоф қилдик. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам биздан ёнида ҳадй (қурбонлик мол) бўлмаганларнинг иҳромдан чиқишларини буюрдилар. Биз: «Қандай чиқиш?» дедик. У зот: «Бутунлай чиқиш», дедилар. Шунда биз аёлларимизга яқинлашдик, атир суртдик, кийимларимизни кийдик. Биз билан Арафа орасида атиги тўрт кеча қолган эди. Сўнгра тарвия куни иҳромга кирдик. Сўнгра Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Оишанинг ёнига кириб, уни йиғлаётганини кўрдилар. У зот: «Сенга нима бўлди?» дедилар. У: «Ҳолим шуки, мен ҳайз кўрдим, одамлар иҳромдан чиқди, мен чиқмадим ва Байтни тавоф қилмадим, одамлар эса ҳозир ҳажга кетмоқдалар», деди. У зот: «Бу Аллаҳ Одам қизларига ёзиб қўйган иш. Ғусл қил, сўнгра ҳаж билан иҳромга кир», дедилар. У шундай қилди ва барча тўхташ жойларида турди. Покланганида Байтни ва Сафо билан Марвани тавоф қилди. Сўнгра у зот: «Сен ҳажинг ва умранг — иккаласидан иҳромдан чиқдинг», дедилар. У: «Эй Аллаҳнинг Расули, кўнглимда ҳаж қилганимда Байтни тавоф қилмаганим борлигини сезяпман», деди. У зот: «Уни олиб бор, эй Абдурраҳмон, ва уни Танъимдан умра қилдир», дедилар. Бу ҳасба кечаси (Минўдан қайтиш кечаси) эди.