حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، جَمِيعًا عَنِ اللَّيْثِ بْنِ سَعْدٍ، - قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا لَيْثٌ، - عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، - رضى الله عنه - أَنَّهُ قَالَ أَقْبَلْنَا مُهِلِّينَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحَجٍّ مُفْرَدٍ وَأَقْبَلَتْ عَائِشَةُ - رضى الله عنها - بِعُمْرَةٍ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِسَرِفَ عَرَكَتْ حَتَّى إِذَا قَدِمْنَا طُفْنَا بِالْكَعْبَةِ وَالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَأَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَحِلَّ مِنَّا مَنْ لَمْ يَكُنْ مَعَهُ هَدْىٌ - قَالَ - فَقُلْنَا حِلُّ مَاذَا قَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ " . فَوَاقَعْنَا النِّسَاءَ وَتَطَيَّبْنَا بِالطِّيبِ وَلَبِسْنَا ثِيَابَنَا وَلَيْسَ بَيْنَنَا وَبَيْنَ عَرَفَةَ إِلاَّ أَرْبَعُ لَيَالٍ ثُمَّ أَهْلَلْنَا يَوْمَ التَّرْوِيَةِ ثُمَّ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى عَائِشَةَ - رضى الله عنها - فَوَجَدَهَا تَبْكِي فَقَالَ " مَا شَانُكِ " . قَالَتْ شَانِي أَنِّي قَدْ حِضْتُ وَقَدْ حَلَّ النَّاسُ وَلَمْ أَحْلِلْ وَلَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ وَالنَّاسُ يَذْهَبُونَ إِلَى الْحَجِّ الآنَ . فَقَالَ " إِنَّ هَذَا أَمْرٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ أَهِلِّي بِالْحَجِّ " . فَفَعَلَتْ وَوَقَفَتِ الْمَوَاقِفَ حَتَّى إِذَا طَهَرَتْ طَافَتْ بِالْكَعْبَةِ وَالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ قَالَ " قَدْ حَلَلْتِ مِنْ حَجِّكِ وَعُمْرَتِكِ جَمِيعًا " . فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَجِدُ فِي نَفْسِي أَنِّي لَمْ أَطُفْ بِالْبَيْتِ حَتَّى حَجَجْتُ . قَالَ " فَاذْهَبْ بِهَا يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ فَأَعْمِرْهَا مِنَ التَّنْعِيمِ " . وَذَلِكَ لَيْلَةَ الْحَصْبَةِ .
Жобир (розияллаҳу анҳу) айтди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан ёлғиз ҳаж (ифрад) билан эҳлол қилган ҳолда келдик; Оиша (розияллаҳу анҳо) эса умра билан келди, то Сарифда бўлганимизда, у ҳайз кўрди. (Маккага) келганимизда, биз Каъбани, Сафо ва Марвани тавоф қилдик. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) биздан ёнида ҳадя бўлмаганларга (эҳромдан) чиқишни буюрди. (Жобир:) Биз: «Нимани чиқиш (қайси тақиқлардан)?» дедик. У: «Тўлиқ чиқиш (барчасидан)» деди. Бас биз аёлларга (яқинлашди к), атир суртдик ва кийимларимизни кийдик; бизнинг билан Арафа орасида фақат тўрт кеча бор эди. Кейин биз Тарвия куни эҳлол қилдик. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Оиша (розияллаҳу анҳо)нинг олдига кирди ва уни йиғлаётган ҳолда топди. У: «Сенга нима бўлди?» деди. У: «Ҳолим шу — мен ҳайз кўрдим; одамлар (эҳромдан) чиқди, мен эса чиқмадим ва Байтни тавоф қилмадим; одамлар эса ҳозир ҳажга боряпти» деди. Бас у: «Бу — Аллаҳ Одам қизларига ёзган иш; бас ғусл қил, кейин ҳаж билан эҳлол қил» деди. Бас у шундай қилди ва (барча) вуқуф жойларида турди, то пок бўлганида, Каъбани, Сафо ва Марвани тавоф қилди. Кейин у: «Сен ҳажингдан ҳам, умрангдан ҳам — икковидан — чиқдинг» деди. У: «Эй Расулуллаҳ, мен ўз кўнглимда — ҳаж қилгунимча Байтни тавоф қилмаганимни — (қийналиб) топяпман» деди. У: «Эй Абдурраҳмон, уни олиб бор ва унга Танъимдан умра қилдир» деди — бу Ҳасба кечаси эди.