حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا الْعَلاَءُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُمَامَةَ التَّيْمِيُّ، قَالَ كُنْتُ رَجُلاً أُكْرِي فِي هَذَا الْوَجْهِ وَكَانَ نَاسٌ يَقُولُونَ لِي إِنَّهُ لَيْسَ لَكَ حَجٌّ فَلَقِيتُ ابْنَ عُمَرَ فَقُلْتُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنِّي رَجُلٌ أُكْرِي فِي هَذَا الْوَجْهِ وَإِنَّ نَاسًا يَقُولُونَ لِي إِنَّهُ لَيْسَ لَكَ حَجٌّ فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ أَلَيْسَ تُحْرِمُ وَتُلَبِّي وَتَطُوفُ بِالْبَيْتِ وَتُفِيضُ مِنْ عَرَفَاتٍ وَتَرْمِي الْجِمَارَ قَالَ قُلْتُ بَلَى . قَالَ فَإِنَّ لَكَ حَجًّا جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَنْ مِثْلِ مَا سَأَلْتَنِي عَنْهُ فَسَكَتَ عَنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمْ يُجِبْهُ حَتَّى نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَبْتَغُوا فَضْلاً مِنْ رَبِّكُمْ } فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَرَأَ عَلَيْهِ هَذِهِ الآيَةَ وَقَالَ " لَكَ حَجٌّ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Зиёд ривоят қилди, бизга Ало ибн Мусайяб ривоят қилди, бизга Абу Умома ат-Таймий ривоят қилди. У деди: Мен шу йўл (ҳаж йўли) да ижарага улов берувчи киши эдим. Баъзи одамлар менга: «Сенинг ҳажинг йўқ» дердилар. Мен Ибн Умар билан учрашдим ва: «Ё Абу Абдураҳмон, мен шу йўлда ижарага улов берувчи кишиман, баъзи одамлар менга: ‹Сенинг ҳажинг йўқ› дейдилар» дедим. Ибн Умар: «Сен эҳром боғламайсанми, талбия айтмайсанми, Байтни тавоф қилмайсанми, Арафотдан қайтмайсанми, жамраларга тош отмайсанми?» деди. Мен: «Албатта (қиламан)» дедим. У: «Демак, сенга ҳаж бор. Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келди ва сен мендан сўраган нарсанинг ўхшашини ундан сўради. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ундан сукут қилди, бу оят нозил бўлгунча унга жавоб бермади: ‹Раббингиздан фазл талаб қилишингизда сизга гуноҳ йўқ›. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга одам юбориб, бу оятни ўқиб берди ва: ‹Сенга ҳаж бор› деди» деди.