حَدَّثَنِي نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ، قَالَ جَاءَنَا جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ فِي أَهْلِنَا وَرَجُلٌ يَشْتَكِي خُرَاجًا بِهِ أَوْ جِرَاحًا فَقَالَ مَا تَشْتَكِي قَالَ خُرَاجٌ بِي قَدْ شَقَّ عَلَىَّ . فَقَالَ يَا غُلاَمُ ائْتِنِي بِحَجَّامٍ . فَقَالَ لَهُ مَا تَصْنَعُ بِالْحَجَّامِ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أُرِيدُ أَنْ أُعَلِّقَ فِيهِ مِحْجَمًا . قَالَ وَاللَّهِ إِنَّ الذُّبَابَ لَيُصِيبُنِي أَوْ يُصِيبُنِي الثَّوْبُ فَيُؤْذِينِي وَيَشُقُّ عَلَىَّ . فَلَمَّا رَأَى تَبَرُّمَهُ مِنْ ذَلِكَ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنْ كَانَ فِي شَىْءٍ مِنْ أَدْوِيَتِكُمْ خَيْرٌ فَفِي شَرْطَةِ مَحْجَمٍ أَوْ شَرْبَةٍ مِنْ عَسَلٍ أَوْ لَذْعَةٍ بِنَارٍ " . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَمَا أُحِبُّ أَنْ أَكْتَوِيَ " . قَالَ فَجَاءَ بِحَجَّامٍ فَشَرَطَهُ فَذَهَبَ عَنْهُ مَا يَجِدُ .
Менга Наср ибн Али ал-Жаҳзамий ривоят қилди, менга отам ривоят қилди, бизга Абдурраҳмон ибн Сулаймон ривоят қилди, у Осим ибн Умар ибн Қотодадан ривоят қилди. У деди: «Бизнинг оиламизга Жобир ибн Абдуллаҳ келди, бир киши эса ўзидаги яра ёки жароҳатдан шикоят қилаётган эди. У: ‹Нимадан шикоят қиляпсан?› деди. У: ‹Мендаги яра мени қийнаб қўйди› деди. Шунда у: ‹Эй бола, менга ҳажжом (қон олувчи) келтир› деди. Ҳалиги киши унга: ‹Ҳажжомни нима қиласан, эй Абу Абдуллаҳ?› деди. У: ‹Унга (ярага) бир ҳижома асбобини қўймоқчиман› деди. Ҳалиги киши: ‹Аллаҳга қасамки, пашша менга тегади ёки кийим менга тегади-ю, мени оғритади ва қийнайди› деди. У (Жобир) унинг бундан безовта бўлганини кўргач: ‹Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ‹Агар сизларнинг дориларингизда бирор яхшилик бўлса, у ҳижома тиғида ёки бир қултум асалда ёки олов билан куйдиришдадир› деганларини эшитганман› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: ‹Мен куйдирилишни ёқтирмайман› дедилар.› У деди: «Сўнг у ҳажжом келтирди ва у (ярани) тилди, шунда ундан кўраётган дарди кетди.»