حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، أَخْبَرَهُ عَمْرُو بْنُ أَوْسٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَمَرَهُ أَنْ يُرْدِفَ عَائِشَةَ فَيُعْمِرَهَا مِنَ التَّنْعِيمِ .
Абдурраҳмон ибн Абу Бакр (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга — Оишани (уловга) мингаштириб, унга Танъимдан умра қилдиришни — буюрди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга Оишани мингаштириб олишни ва уни Танъимдан умра қилдиришни буюрди.
)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ўзи муҳрим ҳолда — ҳижома (қон олдириш) қилдирди.
Оиша (розияллаҳу анҳо) (ривоят қилди)ки: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — ўзи рўзадор ҳолда — ўпар эди.
ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Абдураҳмон ибн Абу Бакрга Ойшани ат-Танъимдан умра қилдиришни буюрдилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир.
ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг завжаси Оиша унга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг умрадан ҳажга таматтуъ қилгани ва одамларнинг у билан таматтуъ қилгани ҳақида — Солим ибн Абдуллаҳ менга Абдуллаҳ…
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга Оишани (ортига) мингаштиришни ва унга Танъимдан умра қилдиришни буюрди. Суфён бир марта: ‹Мен Амрни эшитди› деди (яъни: мен буни Амрдан неча марта эшитди?).