حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لاَ نَذْكُرُ إِلاَّ الْحَجَّ، فَلَمَّا جِئْنَا سَرِفَ طَمِثْتُ، فَدَخَلَ عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقَالَ {مَا يُبْكِيكِ}. قُلْتُ لَوَدِدْتُ وَاللَّهِ أَنِّي لَمْ أَحُجَّ الْعَامَ. قَالَ {لَعَلَّكِ نُفِسْتِ}. قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ " فَإِنَّ ذَلِكَ شَىْءٌ كَتَبَهُ اللَّهُ عَلَى بَنَاتِ آدَمَ، فَافْعَلِي مَا يَفْعَلُ الْحَاجُّ، غَيْرَ أَنْ لاَ تَطُوفِي بِالْبَيْتِ حَتَّى تَطْهُرِي ".
Бизга Абу Нуайм ривоят қилди, у деди: бизга Абдулазиз ибн Абу Салама, Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у ал-Қосим ибн Муҳаммаддан, у Оишадан ривоят қилди, у деди: Биз Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан фақат ҳажни эслаб (кўзлаб) чиқдик. Сарифга келганимизда, мен ҳайз кўрдим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнимга кирдилар — мен йиғлар эдим. У: «Сени нима йиғлатяпти?» дедилар. Мен: «Аллаҳга қасамки, бу йил ҳаж қилмаганимни истардим,» дедим. У: «Сен, эҳтимол, ҳайз кўрдингми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Бу — Аллаҳ Одам қизларига ёзган нарсадир. Бас, ҳожи қиладиган (амал)ни қил — фақат пок бўлгунингча Байтни тавоф қилмагин,» дедилар.