أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ فُضَيْلٍ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، حَدَّثَهُ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَلاَ تُبَايِعُونِي عَلَى مَا بَايَعَ عَلَيْهِ النِّسَاءُ أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ " . قُلْنَا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَمَنْ أَصَابَ بَعْدَ ذَلِكَ شَيْئًا فَنَالَتْهُ عُقُوبَةٌ فَهُوَ كَفَّارَةٌ وَمَنْ لَمْ تَنَلْهُ عُقُوبَةٌ فَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ " .
Менга Аҳмад ибн Саид хабар бериб, деди: бизга Яъқуб ривоят қилди, у деди: бизга отам, Солиҳ ибн Кайсондан, у ал-Ҳорис ибн Фузайлдан ривоят қилдики, Ибн Шиҳоб унга Убода ибн ас-Сомит (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аёллар байъат берган нарса устига менга байъат бермайсизларми: Аллаҳга бирон нарсани ширк келтирмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик, фарзандларингизни ўлдирмаслик, қўлларингиз ва оёқларингиз орасидан тўқиб чиқарган бўҳтонни келтирмаслик ва менга маъруфда (яхшиликда) осий бўлмаслик (устига)?» дедилар. Биз: «Албатта (берамиз), ё Расулаллаҳ,» дедик ва унга шу (нарса) устига байъат бердик. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бундан кейин бирон (гуноҳ) иш қилиб, унга жазо етса, у каффоратдир; кимга жазо етмаса, унинг иши Аллаҳга (ҳавола)дир — хоҳласа, уни мағфират қилади, хоҳласа, жазолайди,» дедилар.