أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّ عَمْرَو بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أُمَيَّةَ بْنِ أَخِي، يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَاهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ يَعْلَى بْنَ أُمَيَّةَ قَالَ جِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِأَبِي أُمَيَّةَ يَوْمَ الْفَتْحِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَايِعْ أَبِي عَلَى الْهِجْرَةِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أُبَايِعُهُ عَلَى الْجِهَادِ وَقَدِ انْقَطَعَتِ الْهِجْرَةُ " .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ хабар бериб, деди: бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, у деди: менга Амр ибн ал-Ҳорис, Ибн Шиҳобдан хабар бердики, Амр ибн Абдурраҳмон ибн Умайя — Яъло ибн Умайянинг жияни — унга ривоят қилди, отаси унга хабар бердики, Яъло ибн Умайя деди: Мен Фатҳ (Макка фатҳи) куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига отам Умайя билан келиб: «Ё Расулаллаҳ, отамдан ҳижрат устига байъат олинг,» дедим. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мен ундан жиҳод устига байъат оламан, ҳижрат эса аллақачон тўхтаган,» дедилар.
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيُّ، أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَحَوْلَهُ عِصَابَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ " تُبَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ فَمَنْ وَفَّى فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَمَنْ أَصَابَ مِنْكُمْ شَيْئًا فَعُوقِبَ بِهِ فَهُوَ لَهُ كَفَّارَةٌ وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا ثُمَّ سَتَرَهُ اللَّهُ فَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ " . خَالَفَهُ أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд ибн Иброҳим ибн Саъд хабар бериб, деди: менга амаким ривоят қилди, у деди: бизга отам, Солиҳдан, у Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, у деди: менга Абу Идрис ал-Хавлоний ривоят қилдики, Убода ибн ас-Сомит (розияллаҳу анҳу) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) атрофларида саҳобаларидан бир жамоа бўлган ҳолда: «Аллаҳга бирон нарсани ширк келтирмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик, фарзандларингизни ўлдирмаслик, қўлларингиз ва оёқларингиз орасидан тўқиб чиқарган бўҳтонни келтирмаслик ва менга маъруфда (яхшиликда) осий бўлмаслик устига менга байъат беринглар. Бас, ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллаҳнинг зиммасидадир; сизлардан ким бирон (гуноҳ) иш қилиб, унинг учун (дунёда) жазоланса, у (жазо) унга каффоратдир; ким шулардан бирон нарсани қилиб, сўнг Аллаҳ уни пардалаб (яшириб) қўйса, унинг иши Аллаҳга (ҳавола)дир — хоҳласа, уни авф этади, хоҳласа, жазолайди,» дедилар. Унга (ривоятда) Аҳмад ибн Саид мухолафат қилди.
أَخْبَرَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ الْحَارِثِ بْنِ فُضَيْلٍ، أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ، حَدَّثَهُ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَلاَ تُبَايِعُونِي عَلَى مَا بَايَعَ عَلَيْهِ النِّسَاءُ أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ " . قُلْنَا بَلَى يَا رَسُولَ اللَّهِ فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَمَنْ أَصَابَ بَعْدَ ذَلِكَ شَيْئًا فَنَالَتْهُ عُقُوبَةٌ فَهُوَ كَفَّارَةٌ وَمَنْ لَمْ تَنَلْهُ عُقُوبَةٌ فَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ " .
Менга Аҳмад ибн Саид хабар бериб, деди: бизга Яъқуб ривоят қилди, у деди: бизга отам, Солиҳ ибн Кайсондан, у ал-Ҳорис ибн Фузайлдан ривоят қилдики, Ибн Шиҳоб унга Убода ибн ас-Сомит (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аёллар байъат берган нарса устига менга байъат бермайсизларми: Аллаҳга бирон нарсани ширк келтирмаслик, ўғирлик қилмаслик, зино қилмаслик, фарзандларингизни ўлдирмаслик, қўлларингиз ва оёқларингиз орасидан тўқиб чиқарган бўҳтонни келтирмаслик ва менга маъруфда (яхшиликда) осий бўлмаслик (устига)?» дедилар. Биз: «Албатта (берамиз), ё Расулаллаҳ,» дедик ва унга шу (нарса) устига байъат бердик. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким бундан кейин бирон (гуноҳ) иш қилиб, унга жазо етса, у каффоратдир; кимга жазо етмаса, унинг иши Аллаҳга (ҳавола)дир — хоҳласа, уни мағфират қилади, хоҳласа, жазолайди,» дедилар.