أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - وَهُوَ ابْنُ زُرَيْعٍ - قَالَ أَنْبَأَنَا دَاوُدُ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَسْلَمَ ثُمَّ ارْتَدَّ وَلَحِقَ بِالشِّرْكِ ثُمَّ تَنَدَّمَ فَأَرْسَلَ إِلَى قَوْمِهِ سَلُوا لِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هَلْ لِي مِنْ تَوْبَةٍ فَجَاءَ قَوْمُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا إِنَّ فُلاَنًا قَدْ نَدِمَ وَإِنَّهُ أَمَرَنَا أَنْ نَسْأَلَكَ هَلْ لَهُ مِنْ تَوْبَةٍ فَنَزَلَتْ { كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُوا بَعْدَ إِيمَانِهِمْ } إِلَى قَوْلِهِ { غَفُورٌ رَحِيمٌ } " . فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ فَأَسْلَمَ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Базиъ хабар берди, у деди: бизга Язид — у ибн Зурайъ — ривоят қилди, у деди: бизга Довуд хабар берди, Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Ансорлардан бир киши Исломни қабул қилган, кейин муртад бўлиб, ширкка қўшилган, сўнг пушаймон бўлган эди. У ўз қавмига: «Мен учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўранг, менга тавба қилиш (имкони) борми?» деб (киши) юборди. Унинг қавми Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келиб: «Фалон киши пушаймон бўлибди ва у бизга сиздан: «Унга тавба (имкони) борми?» деб сўрашимизни буюрди,» дейишди. Шунда: «Имон келтирганларидан кейин кофир бўлган қавмни Аллаҳ қандай ҳидоят қилсин...» (ояти) «...Ғафур ва Раҳимдир» деган (сўзи)гача нозил бўлди. Сўнг (Набий) унга (хабар) юбордилар ва у Исломни қабул қилди.