أَخْبَرَنَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ فِي سُورَةِ النَّحْلِ { مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُكْرِهَ } إِلَى قَوْلِهِ { لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ } فَنُسِخَ وَاسْتَثْنَى مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ { ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هَاجَرُوا مِنْ بَعْدِ مَا فُتِنُوا ثُمَّ جَاهَدُوا وَصَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَحِيمٌ } وَهُوَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدِ بْنِ أَبِي سَرْحٍ الَّذِي كَانَ عَلَى مِصْرَ كَانَ يَكْتُبُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَزَلَّهُ الشَّيْطَانُ فَلَحِقَ بِالْكُفَّارِ فَأَمَرَ بِهِ أَنْ يُقْتَلَ يَوْمَ الْفَتْحِ فَاسْتَجَارَ لَهُ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ فَأَجَارَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Закариё ибн Яҳё хабар берди, у деди: бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Ҳусайн ибн Воқид хабар берди, у деди: менга отам хабар берди, Язид ан-Наҳавийдан, у Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у Наҳл сураси ҳақида деди: «Ким имон келтирганидан кейин Аллаҳга куфр келтирса — мажбурланган кишидан бошқаси...» (ояти) «...уларга улкан азоб бордир» деган (сўзи)гача (нозил бўлди). Сўнг бу (ҳукм) бекор қилинди ва ундан истисно қилиниб: «Сўнгра, албатта, Роббинг фитнага солинганларидан кейин ҳижрат қилган, сўнг жиҳод қилган ва сабр қилганлар учун — албатта Роббинг шундан кейин Ғафур ва Раҳимдир,» деди. У (киши) Миср (волиси) бўлган Абдуллаҳ ибн Саъд ибн Абу Сарҳ эди, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун (ваҳий) ёзар эди. Шайтон уни адаштирди, шунда у кофирларга қўшилди. (Набий) фатҳ куни унинг ўлдирилишини буюрдилар, аммо Усмон ибн Аффон (розияллаҳу анҳу) унга омонлик сўради ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга омонлик бердилар.