وَحَدَّثَنِي الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ زُرْتُ عَائِشَةَ مَعَ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ اللَّيْثِيِّ فَسَأَلْنَاهَا عَنِ الْهِجْرَةِ، فَقَالَتْ لاَ هِجْرَةَ الْيَوْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُونَ يَفِرُّ أَحَدُهُمْ بِدِينِهِ إِلَى اللَّهِ تَعَالَى وَإِلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مَخَافَةَ أَنْ يُفْتَنَ عَلَيْهِ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ الإِسْلاَمَ، وَالْيَوْمَ يَعْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاءَ، وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ.
Ва менга Авзоий айтди, Ато ибн Абу Робоҳдан, у деди: Мен Убайд ибн Умайр Лайсий билан Оишани зиёрат қилдим ва ундан ҳижрат ҳақида сўрадик. У: «Бугун ҳижрат йўқ; мўминлар — ўзига (дийни сабабли) фитна (азоб) етишидан қўрқиб — бири ўз дийни билан Аллаҳ таолога ва Унинг Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга қочар эди; аммо бугун эса Аллаҳ Исломни зоҳир (ғолиб) қилди, бугун (киши) Роббига хоҳлаган жойда ибодат қилади. Лекин жиҳод ва ният (қолди)», деди.