حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي الأَوْزَاعِيُّ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ زُرْتُ عَائِشَةَ مَعَ عُبَيْدِ بْنِ عُمَيْرٍ فَسَأَلَهَا عَنِ الْهِجْرَةِ، فَقَالَتْ لاَ هِجْرَةَ الْيَوْمَ، كَانَ الْمُؤْمِنُ يَفِرُّ أَحَدُهُمْ بِدِينِهِ إِلَى اللَّهِ وَإِلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم مَخَافَةَ أَنْ يُفْتَنَ عَلَيْهِ، فَأَمَّا الْيَوْمَ فَقَدْ أَظْهَرَ اللَّهُ الإِسْلاَمَ، فَالْمُؤْمِنُ يَعْبُدُ رَبَّهُ حَيْثُ شَاءَ، وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ.
Ишоқ ибн Язид бизга айтди, Яҳё ибн Ҳамза бизга айтди, деди: ал-Авзоий менга айтди, у Ато ибн Абу Робоҳдан: У айтди: Мен Убайд ибн Умайр билан Оишани зиёрат қилдим. У ундан ҳижрат ҳақида сўради. У деди: «Бугун ҳижрат йўқ. Мўмин ўз дийни билан, унга фитна қилинишидан қўрқиб, Аллаҳ ва Расули соллаллаҳу алайҳи васалламга қочарди. Бугун эса Аллаҳ Исломни ғолиб қилди, мўмин Роббига хоҳлаган жойда ибодат қилади. Лекин жиҳод ва ният бор.»