حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ يَزْنِي الزَّانِي حِينَ يَزْنِي وَهُوَ مُؤْمِنٌ وَلاَ يَسْرِقُ السَّارِقُ حِينَ يَسْرِقُ وَهُوَ مُؤْمِنٌ وَلَكِنِ التَّوْبَةُ مَعْرُوضَةٌ " . وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَعَائِشَةَ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي أَوْفَى . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي هُرَيْرَةَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . - وَقَدْ رُوِيَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا زَنَى الْعَبْدُ خَرَجَ مِنْهُ الإِيمَانُ فَكَانَ فَوْقَ رَأْسِهِ كَالظُّلَّةِ فَإِذَا خَرَجَ مِنْ ذَلِكَ الْعَمَلِ عَادَ إِلَيْهِ الإِيمَانُ " . وَقَدْ رُوِيَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ أَنَّهُ قَالَ فِي هَذَا خَرَجَ مِنَ الإِيمَانِ إِلَى الإِسْلاَمِ . وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَالَ فِي الزِّنَا وَالسَّرِقَةِ " مَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُقِيمَ عَلَيْهِ الْحَدُّ فَهُوَ كَفَّارَةُ ذَنْبِهِ وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَسَتَرَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَهُوَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ " . رَوَى ذَلِكَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَعُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ وَخُزَيْمَةُ بْنُ ثَابِتٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Аҳмад ибн Маниъ ривоят қилди, у деди: бизга Абийда ибн Ҳумайд ривоят қилди, у ал-Аъмашдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (ривоят қилди). У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Зинокор зино қилаётган вақтида мўмин ҳолида бўлмайди, ўғри ўғирлик қилаётган вақтида мўмин ҳолида бўлмайди, лекин тавба (эшиги) очиқдир,» дедилар. Бу бобда Ибн Аббос, Оиша ва Абдуллаҳ ибн Абу Авфодан ҳам (ривоят) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Ҳурайранинг ҳадиси бу жиҳатдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: «Банда зино қилса, ундан иймон чиқиб, боши узра соябон каби туради; ўша амалдан чиқса, иймон унга қайтади,» дегани ҳам ривоят қилинган. Абу Жаъфар Муҳаммад ибн Алидан эса, у бу ҳақда: «(Иймон) иймондан Исломга чиқди (дегани),» дегани ривоят қилинган. Яна Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан турли йўллар билан, у зино ва ўғрилик ҳақида: «Ким булардан бирортасини қилса ва унга ҳад жазоси қўлланилса, бу унинг гуноҳига каффорат бўлади; ким булардан бирортасини қилса-да, Аллаҳ уни ёпиб қўйса, бу (иши) Аллаҳнинг (ихтиёрида): хоҳласа, қиёмат куни уни азоблайди, хоҳласа, уни мағфират қилади,» дегани ривоят қилинган. Буни Али ибн Абу Толиб, Убода ибн ас-Сомит ва Хузайма ибн Собит Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан ривоят қилганлар.