Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Базиъ хабар берди, у деди: бизга Язид — у ибн Зурайъ — ривоят қилди, у деди: бизга Довуд хабар берди, Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у деди: Ансорлардан бир киши Исломни қабул қилган, кейин муртад бўлиб, ширкка қўшилган, сўнг пушаймон бўлган эди. У ўз қавмига: «Мен учун Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўранг, менга тавба қилиш (имкони) борми?» деб (киши) юборди. Унинг қавми Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурига келиб: «Фалон киши пушаймон бўлибди ва у бизга сиздан: «Унга тавба (имкони) борми?» деб сўрашимизни буюрди,» дейишди. Шунда: «Имон келтирганларидан кейин кофир бўлган қавмни Аллаҳ қандай ҳидоят қилсин...» (ояти) «...Ғафур ва Раҳимдир» деган (сўзи)гача нозил бўлди. Сўнг (Набий) унга (хабар) юбордилар ва у Исломни қабул қилди.
Бизга Закариё ибн Яҳё хабар берди, у деди: бизга Ишоқ ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Али ибн Ҳусайн ибн Воқид хабар берди, у деди: менга отам хабар берди, Язид ан-Наҳавийдан, у Икримадан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилдики), у Наҳл сураси ҳақида деди: «Ким имон келтирганидан кейин Аллаҳга куфр келтирса — мажбурланган кишидан бошқаси...» (ояти) «...уларга улкан азоб бордир» деган (сўзи)гача (нозил бўлди). Сўнг бу (ҳукм) бекор қилинди ва ундан истисно қилиниб: «Сўнгра, албатта, Роббинг фитнага солинганларидан кейин ҳижрат қилган, сўнг жиҳод қилган ва сабр қилганлар учун — албатта Роббинг шундан кейин Ғафур ва Раҳимдир,» деди. У (киши) Миср (волиси) бўлган Абдуллаҳ ибн Саъд ибн Абу Сарҳ эди, у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) учун (ваҳий) ёзар эди. Шайтон уни адаштирди, шунда у кофирларга қўшилди. (Набий) фатҳ куни унинг ўлдирилишини буюрдилар, аммо Усмон ибн Аффон (розияллаҳу анҳу) унга омонлик сўради ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга омонлик бердилар.