حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الشَّيْبَانِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ شَهْرَ بْنَ حَوْشَبٍ، قَالَ حَدَّثَتْنَا أُمُّ سَلَمَةَ الأَنْصَارِيَّةُ، قَالَتْ قَالَتِ امْرَأَةٌ مِنَ النِّسْوَةِ مَا هَذَا الْمَعْرُوفُ الَّذِي لاَ يَنْبَغِي لَنَا أَنْ نَعْصِيَكَ فِيهِ قَالَ " لاَ تَنُحْنَ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ بَنِي فُلاَنٍ قَدْ أَسْعَدُونِي عَلَى عَمِّي وَلاَ بُدَّ لِي مِنْ قَضَائِهِنَّ فَأَبَى عَلَىَّ فَعَاتَبْتُهُ مِرَارًا فَأَذِنَ لِي فِي قَضَائِهِنَّ فَلَمْ أَنُحْ بَعْدُ عَلَى قَضَائِهِنَّ وَلاَ غَيْرِهِ حَتَّى السَّاعَةِ وَلَمْ يَبْقَ مِنَ النِّسْوَةِ امْرَأَةٌ إِلاَّ وَقَدْ نَاحَتْ غَيْرِي . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ . وَفِيهِ عَنْ أُمِّ عَطِيَّةَ رضى الله عنها . قَالَ عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ أُمُّ سَلَمَةَ الأَنْصَارِيَّةُ هِيَ أَسْمَاءُ بِنْتُ يَزِيدَ بْنِ السَّكَنِ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Абу Нуайм ривоят қилди, бизга Язид ибн Абдуллаҳ аш-Шайбоний ривоят қилди, у деди: мен Шаҳр ибн Ҳавшабни эшитдим, у деди: бизга Умму Салама ал-Ансорийя ривоят қилди, у деди: аёллардан бир аёл: «Бу — биз сенга итоатсизлик қилишимиз тўғри келмайдиган маъруф (яхшилик) нимадан иборат?» деди. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Йиғи-сиғи (ноҳа) қилмаслигингиз,» дедилар. Мен: «Ё Расулуллаҳ, фалон ўғиллари (қабиласи) амаким (вафотида) менга ҳамдард бўлиб (йиғи билан) ёрдам беришган эди, мен уларга (йиғисини) қайтаришим шарт,» дедим. У мендан (буни) адо этишни ман қилди. Мен унинг билан бир неча бор (гаплашиб) илтимос қилдим, шунда у менга уларнинг (йиғисини) қайтаришга рухсат берди. Мен уларнинг (йиғисини) қайтаргандан кейин ҳам, ундан бошқа (ҳолатда) ҳам шу соатга қадар йиғламадим. Аёллардан мендан бошқа йиғламаган бирор аёл қолмади. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Бу (бобда) Умму Атийя (розияллаҳу анҳо)дан ҳам (ривоят) бор. Абд ибн Ҳумайд деди: Умму Салама ал-Ансорийя — у Асмо бинт Язид ибн ас-Сакандир.