حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مُطَرِّفٍ، عَنْ أَبِي الْجَهْمِ، عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ بَعَثَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم سَاعِيًا ثُمَّ قَالَ " انْطَلِقْ أَبَا مَسْعُودٍ وَلاَ أُلْفِيَنَّكَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ تَجِيءُ عَلَى ظَهْرِكَ بَعِيرٌ مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ لَهُ رُغَاءٌ قَدْ غَلَلْتَهُ " . قَالَ إِذًا لاَ أَنْطَلِقُ . قَالَ " إِذًا لاَ أُكْرِهُكَ " .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Жарир Мутаррифдан, у Абул-Жаҳмдан, у Абу Масъуд ал-Ансорийдан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени (закот йиғувчи) соий қилиб юборди, сўнг деди: «Бор, эй Абу Масъуд! Қиёмат кунида сени елкангда бўкираётган, сен хиёнат қилган (ғулул) садақа туяларидан бирини кўтариб келганингда топиб қолмайин!» У (Абу Масъуд): «Ундай бўлса, мен бормайман» деди. У (Набий): «Ундай бўлса, мен сени мажбурламайман» деди.