حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، وَابْنُ أَبِي خَلَفٍ، - لَفْظُهُ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اسْتَعْمَلَ رَجُلاً مِنَ الأَزْدِ يُقَالُ لَهُ ابْنُ اللُّتْبِيَّةِ - قَالَ ابْنُ السَّرْحِ ابْنُ الأُتْبِيَّةِ - عَلَى الصَّدَقَةِ فَجَاءَ فَقَالَ هَذَا لَكُمْ وَهَذَا أُهْدِيَ لِي . فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ وَقَالَ " مَا بَالُ الْعَامِلِ نَبْعَثُهُ فَيَجِيءُ فَيَقُولُ هَذَا لَكُمْ وَهَذَا أُهْدِيَ لِي . أَلاَّ جَلَسَ فِي بَيْتِ أُمِّهِ أَوْ أَبِيهِ فَيَنْظُرَ أَيُهْدَى لَهُ أَمْ لاَ لاَ يَأْتِي أَحَدٌ مِنْكُمْ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ إِلاَّ جَاءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنْ كَانَ بَعِيرًا فَلَهُ رُغَاءٌ أَوْ بَقَرَةً فَلَهَا خُوَارٌ أَوْ شَاةً تَيْعَرُ " . ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى رَأَيْنَا عُفْرَةَ إِبْطَيْهِ ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ " .
Бизга ибн ас-Сарҳ ва ибн Абу Халаф — лафзи уники (ибн Абу Халафники) — ривоят қилдилар, улар дедилар: Бизга Суфён Зуҳрийдан, у Урвадан, у Абу Ҳумайд ас-Сўидийдан ривоят қилди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Азд қабиласидан ибн ал-Лутбийя — ибн ас-Сарҳ «ибн ал-Утбийя» деди — деб аталган бир кишини садақа (йиғиш) устига тайинлади. У келиб: «Бу сизлар учун, бу эса менга ҳадя қилинди» деди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам минбарга чиқди, Аллаҳга ҳамд айтиб, Уни мақтаб, сўнг деди: «Амал қилувчи (ишчи)га нима бўлдики, биз уни юборамиз, у эса келиб: ‹Бу сизлар учун, бу эса менга ҳадя қилинди› дейди! Нега у онасининг ёки отасининг уйида ўтириб, унга ҳадя қилинадими ёки йўқми — кўриб қўймайди! Сизлардан бирортангиз шундан бирор нарсани олмасин, магар Қиёмат кунида уни (елкасида) кўтариб келади: агар у туя бўлса, унинг бўкириши бордир; агар сигир бўлса, унинг мўраши бордир; агар қўй бўлса, маъраши бордир.» Сўнг у қўлларини кўтарди, ҳатто биз унинг қўлтиқларининг оқлигини кўрдик, кейин деди: «Эй Аллаҳ, етказдимми? Эй Аллаҳ, етказдимми?»