حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتَعْمَلَ عَامِلاً فَجَاءَهُ الْعَامِلُ حِينَ فَرَغَ مِنْ عَمَلِهِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا لَكُمْ، وَهَذَا أُهْدِيَ لِي. فَقَالَ لَهُ " أَفَلاَ قَعَدْتَ فِي بَيْتِ أَبِيكَ وَأُمِّكَ فَنَظَرْتَ أَيُهْدَى لَكَ أَمْ لاَ ". ثُمَّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَشِيَّةً بَعْدَ الصَّلاَةِ فَتَشَهَّدَ وَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، فَمَا بَالُ الْعَامِلِ نَسْتَعْمِلُهُ، فَيَأْتِينَا فَيَقُولُ هَذَا مِنْ عَمَلِكُمْ، وَهَذَا أُهْدِيَ لِي. أَفَلاَ قَعَدَ فِي بَيْتِ أَبِيهِ وَأُمِّهِ فَنَظَرَ هَلْ يُهْدَى لَهُ أَمْ لاَ، فَوَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لاَ يَغُلُّ أَحَدُكُمْ مِنْهَا شَيْئًا، إِلاَّ جَاءَ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَحْمِلُهُ عَلَى عُنُقِهِ، إِنْ كَانَ بَعِيرًا جَاءَ بِهِ لَهُ رُغَاءٌ، وَإِنْ كَانَتْ بَقَرَةً جَاءَ بِهَا لَهَا خُوَارٌ، وَإِنْ كَانَتْ شَاةً جَاءَ بِهَا تَيْعَرُ، فَقَدْ بَلَّغْتُ ". فَقَالَ أَبُو حُمَيْدٍ ثُمَّ رَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدَهُ حَتَّى إِنَّا لَنَنْظُرُ إِلَى عُفْرَةِ إِبْطَيْهِ. قَالَ أَبُو حُمَيْدٍ وَقَدْ سَمِعَ ذَلِكَ مَعِي زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَلُوهُ.
Абу Ҳумайд ас-Соидий хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир омил (закот йиғувчи)ни ишлатди. Омил ишини тугатиб келиб: "Эй Расулуллаҳ, бу — сизларга, бу эса менга ҳадя қилинди" деди. Унга: "Отанг ва онангнинг уйида ўтирмадингми, сенга ҳадя қилинадими ёки йўқми — қарасанг эди?" деди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечқурун намоздан кейин туриб, ташаҳҳуд айтди ва Аллаҳга лойиқ ҳамд-сано айтди, сўнг: "Аммо баъд: биз ишлатган омилга нима бўлди — у бизга келиб: «Бу сизнинг ишингиздан, бу эса менга ҳадя қилинди» дейди? Отаси ва онасининг уйида ўтирмадими, унга ҳадя қилинадими ёки йўқми — қарасин эди! Муҳаммаднинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, бирингиз ундан бирор нарсани ўғирлаб олса (хиёнат қилса), албатта қиёмат кунида уни бўйнига кўтарган ҳолда келтиради: агар туя бўлса, бўкириб келтиради; агар сигир бўлса, маъраб келтиради; агар қўй бўлса, маъраб келтиради. Мен етказдим (таблиғ қилдим)" деди. Абу Ҳумайд: Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) қўлини кўтарди, ҳатто биз унинг қўлтиқларининг оқлигини кўрдик. Абу Ҳумайд: "Буни мен билан бирга Зайд ибн Собит ҳам Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитди, ундан сўранглар" деди.