وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ، قَامَ بِمَكَّةَ فَقَالَ إِنَّ نَاسًا - أَعْمَى اللَّهُ قُلُوبَهُمْ كَمَا أَعْمَى أَبْصَارَهُمْ - يُفْتُونَ بِالْمُتْعَةِ - يُعَرِّضُ بِرَجُلٍ - فَنَادَاهُ فَقَالَ إِنَّكَ لَجِلْفٌ جَافٍ فَلَعَمْرِي لَقَدْ كَانَتِ الْمُتْعَةُ تُفْعَلُ عَلَى عَهْدِ إِمَامِ الْمُتَّقِينَ - يُرِيدُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - فَقَالَ لَهُ ابْنُ الزُّبَيْرِ فَجَرِّبْ بِنَفْسِكَ فَوَاللَّهِ لَئِنْ فَعَلْتَهَا لأَرْجُمَنَّكَ بِأَحْجَارِكَ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي خَالِدُ بْنُ الْمُهَاجِرِ بْنِ سَيْفِ اللَّهِ أَنَّهُ بَيْنَا هُوَ جَالِسٌ عِنْدَ رَجُلٍ جَاءَهُ رَجُلٌ فَاسْتَفْتَاهُ فِي الْمُتْعَةِ فَأَمَرَهُ بِهَا فَقَالَ لَهُ ابْنُ أَبِي عَمْرَةَ الأَنْصَارِيُّ مَهْلاً . قَالَ مَا هِيَ وَاللَّهِ لَقَدْ فُعِلَتْ فِي عَهْدِ إِمَامِ الْمُتَّقِينَ . قَالَ ابْنُ أَبِي عَمْرَةَ إِنَّهَا كَانَتْ رُخْصَةً فِي أَوَّلِ الإِسْلاَمِ لِمَنِ اضْطُرَّ إِلَيْهَا كَالْمَيْتَةِ وَالدَّمِ وَلَحْمِ الْخِنْزِيرِ ثُمَّ أَحْكَمَ اللَّهُ الدِّينَ وَنَهَى عَنْهَا . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي رَبِيعُ بْنُ سَبْرَةَ الْجُهَنِيُّ أَنَّ أَبَاهُ قَالَ قَدْ كُنْتُ اسْتَمْتَعْتُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم امْرَأَةً مِنْ بَنِي عَامِرٍ بِبُرْدَيْنِ أَحْمَرَيْنِ ثُمَّ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمُتْعَةِ . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَسَمِعْتُ رَبِيعَ بْنَ سَبْرَةَ يُحَدِّثُ ذَلِكَ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَأَنَا جَالِسٌ .
Ва менга Ҳармала ибн Яҳё ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус хабар берди, Ибн Шиҳоб деди: менга Урва ибн аз-Зубайр хабар бердики, Абдуллаҳ ибн аз-Зубайр Маккада туриб: «Албатта баъзи одамлар — Аллаҳ уларнинг кўзларини кор қилганидек қалбларини ҳам кор қилган — мутъага фатво бермоқдалар» деди — бир кишига ишора қилиб. Шунда у (киши) унга нидо қилиб: «Сен қўпол, дағал одамсан! Жоним билан қасамки, мутъа муттақийлар имоми даврида қилинарди» деди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни назарда тутиб. Ибн аз-Зубайр унга: «Бўлмаса, ўзингда синаб кўр; Аллаҳга қасамки, агар уни қилсанг, сени ўзингнинг тошларинг билан тошбўрон қиламан» деди. Ибн Шиҳоб деди: Менга Холид ибн ал-Муҳожир ибн Сайфиллаҳ хабар бердики, у бир кишининг олдида ўтирган экан, унга бир киши келиб, мутъа ҳақида фатво сўради, у унга (мутъа қилишни) буюрди. Шунда Ибн Абу Амра ал-Ансорий унга: «Шошма!» деди. У: «У нима? Аллаҳга қасамки, у муттақийлар имоми даврида қилинган» деди. Ибн Абу Амра: «У Исломнинг бошида — ўлик (жонивор гўшти), қон ва чўчқа гўшти каби — унга зарур (мажбур) бўлган киши учун рухсат (енгиллик) эди; сўнг Аллаҳ динни мустаҳкам қилди ва ундан қайтарди» деди. Ибн Шиҳоб деди: Менга Робиъ ибн Сабра ал-Жуҳаний хабар бердики, отаси деди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) даврида Бану Омирдан бўлган бир аёлни иккита қизил бурд (эвазига) мутъа қилган эдим, сўнг Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни мутъадан қайтарди. Ибн Шиҳоб деди: Мен Робиъ ибн Сабрани буни Умар ибн Абдулазизга ривоят қилаётганини, ўзим ўтирган ҳолда эшитдим.