وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ - وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا بَشِيرُ بْنُ الْمُهَاجِرِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ مَاعِزَ بْنَ مَالِكٍ الأَسْلَمِيَّ، أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَزَنَيْتُ وَإِنِّي أُرِيدُ أَنْ تُطَهِّرَنِي . فَرَدَّهُ فَلَمَّا كَانَ مِنَ الْغَدِ أَتَاهُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ زَنَيْتُ . فَرَدَّهُ الثَّانِيَةَ فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ " أَتَعْلَمُونَ بِعَقْلِهِ بَأْسًا تُنْكِرُونَ مِنْهُ شَيْئًا " . فَقَالُوا مَا نَعْلَمُهُ إِلاَّ وَفِيَّ الْعَقْلِ مِنْ صَالِحِينَا فِيمَا نُرَى فَأَتَاهُ الثَّالِثَةَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ أَيْضًا فَسَأَلَ عَنْهُ فَأَخْبَرُوهُ أَنَّهُ لاَ بَأْسَ بِهِ وَلاَ بِعَقْلِهِ فَلَمَّا كَانَ الرَّابِعَةَ حَفَرَ لَهُ حُفْرَةً ثُمَّ أَمَرَ بِهِ فَرُجِمَ . قَالَ فَجَاءَتِ الْغَامِدِيَّةُ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي قَدْ زَنَيْتُ فَطَهِّرْنِي . وَإِنَّهُ رَدَّهَا فَلَمَّا كَانَ الْغَدُ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ لِمَ تَرُدُّنِي لَعَلَّكَ أَنْ تَرُدَّنِي كَمَا رَدَدْتَ مَاعِزًا فَوَاللَّهِ إِنِّي لَحُبْلَى . قَالَ " إِمَّا لاَ فَاذْهَبِي حَتَّى تَلِدِي " . فَلَمَّا وَلَدَتْ أَتَتْهُ بِالصَّبِيِّ فِي خِرْقَةٍ قَالَتْ هَذَا قَدْ وَلَدْتُهُ . قَالَ " اذْهَبِي فَأَرْضِعِيهِ حَتَّى تَفْطِمِيهِ " . فَلَمَّا فَطَمَتْهُ أَتَتْهُ بِالصَّبِيِّ فِي يَدِهِ كِسْرَةُ خُبْزٍ فَقَالَتْ هَذَا يَا نَبِيَّ اللَّهِ قَدْ فَطَمْتُهُ وَقَدْ أَكَلَ الطَّعَامَ . فَدَفَعَ الصَّبِيَّ إِلَى رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ثُمَّ أَمَرَ بِهَا فَحُفِرَ لَهَا إِلَى صَدْرِهَا وَأَمَرَ النَّاسَ فَرَجَمُوهَا فَيُقْبِلُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ بِحَجَرٍ فَرَمَى رَأْسَهَا فَتَنَضَّحَ الدَّمُ عَلَى وَجْهِ خَالِدٍ فَسَبَّهَا فَسَمِعَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَبَّهُ إِيَّاهَا فَقَالَ " مَهْلاً يَا خَالِدُ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَقَدْ تَابَتْ تَوْبَةً لَوْ تَابَهَا صَاحِبُ مَكْسٍ لَغُفِرَ لَهُ " . ثُمَّ أَمَرَ بِهَا فَصَلَّى عَلَيْهَا وَدُفِنَتْ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди: бизга Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди. (ҳ) Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ҳам — улар ҳадис лафзида яқин келдилар — ривоят қилди: бизга отам ривоят қилди: бизга Башир ибн ал-Муҳожир ривоят қилди: бизга Абдуллаҳ ибн Бурайда отасидан ривоят қилдики, Моиз ибн Молик ал-Асламий Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб: «Эй Расулуллаҳ, мен ўзимга зулм қилдим ва зино қилдим, мен сени мени поклашингни истайман» деди. У зот уни қайтарди. Эртаси куни бўлганда яна келиб: «Эй Расулуллаҳ, мен зино қилдим» деди. У зот иккинчи марта уни қайтарди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қавмига одам юбориб: «Унинг ақлида бир нуқсон биласизларми, ундан бир нарсани ноўрин дейсизларми?» деди. Улар: «Биз уни фақат ақли бутун ва — бизнинг кўрганимизча — солиҳларимиздан деб биламиз» дедилар. У учинчи марта келди, у зот яна уларга одам юбориб у ҳақида сўради, улар унда ва ақлида офат йўқлигини хабар бердилар. Тўртинчи марта бўлганда у учун чуқур қазиди, сўнг буюрди-да, у тошбўрон қилинди. У деди: Сўнг Ғомидия келиб: «Эй Расулуллаҳ, мен зино қилдим, мени покланг» деди. У зот уни қайтарди. Эртаси куни бўлганда у: «Эй Расулуллаҳ, нега мени қайтаряпсан? Балки мени Моизни қайтарганинг каби қайтармоқчисан? Аллаҳга қасамки, мен ҳомиладорман» деди. У зот: «Мабодо, ундай бўлса, бор, то туғгунингча» деди. У туғганда, чақалоқни латта ичида олиб келиб: «Мана, мен буни туғдим» деди. У зот: «Бор, уни эмизиб, кўкрагидан ажратгунингча эмиз» деди. У болани кўкрагидан ажратганда, қўлида бир бўлак нон билан чақалоқни олиб келиб: «Мана, эй Аллаҳнинг Пайғамбари, мен уни кўкрагидан ажратдим ва у таом ейди» деди. Сўнг у зот болани мусулмонлардан бир кишига топширди, кейин у ҳақида буюрди-да, унинг учун кўкрагигача чуқур қазилди ва одамларга буюрди, улар уни тошбўрон қилдилар. Холид ибн ал-Валид бир тош билан келиб унинг бошига отди, қон Холиднинг юзига сачради ва у аёлни сўкди. Аллаҳнинг Пайғамбари соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг сўкканини эшитиб: «Секинроқ, эй Холид! Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, у шундай тавба қилдики, агар уни бож йиғувчи тавба қилса эди, унга мағфират қилинарди» деди. Сўнг у зот у ҳақида буюрди, унга жаноза ўқилди ва дафн этилди.