حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنِ الْمِقْدَادِ، قَالَ أَقْبَلْتُ أَنَا وَصَاحِبَانِ، لِي وَقَدْ ذَهَبَتْ أَسْمَاعُنَا وَأَبْصَارُنَا مِنَ الْجَهْدِ فَجَعَلْنَا نَعْرِضُ أَنْفُسَنَا عَلَى أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَيْسَ أَحَدٌ مِنْهُمْ يَقْبَلُنَا فَأَتَيْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَانْطَلَقَ بِنَا إِلَى أَهْلِهِ فَإِذَا ثَلاَثَةُ أَعْنُزٍ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " احْتَلِبُوا هَذَا اللَّبَنَ بَيْنَنَا " . قَالَ فَكُنَّا نَحْتَلِبُ فَيَشْرَبُ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنَّا نَصِيبَهُ وَنَرْفَعُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم نَصِيبَهُ - قَالَ - فَيَجِيءُ مِنَ اللَّيْلِ فَيُسَلِّمُ تَسْلِيمًا لاَ يُوقِظُ نَائِمًا وَيُسْمِعُ الْيَقْظَانَ - قَالَ - ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي ثُمَّ يَأْتِي شَرَابَهُ فَيَشْرَبُ فَأَتَانِي الشَّيْطَانُ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَقَدْ شَرِبْتُ نَصِيبِي فَقَالَ مُحَمَّدٌ يَأْتِي الأَنْصَارَ فَيُتْحِفُونَهُ وَيُصِيبُ عِنْدَهُمْ مَا بِهِ حَاجَةٌ إِلَى هَذِهِ الْجُرْعَةِ فَأَتَيْتُهَا فَشَرِبْتُهَا فَلَمَّا أَنْ وَغَلَتْ فِي بَطْنِي وَعَلِمْتُ أَنَّهُ لَيْسَ إِلَيْهَا سَبِيلٌ - قَالَ - نَدَّمَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ وَيْحَكَ مَا صَنَعْتَ أَشَرِبْتَ شَرَابَ مُحَمَّدٍ فَيَجِيءُ فَلاَ يَجِدُهُ فَيَدْعُو عَلَيْكَ فَتَهْلِكُ فَتَذْهَبُ دُنْيَاكَ وَآخِرَتُكَ . وَعَلَىَّ شَمْلَةٌ إِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى قَدَمَىَّ خَرَجَ رَأْسِي وَإِذَا وَضَعْتُهَا عَلَى رَأْسِي خَرَجَ قَدَمَاىَ وَجَعَلَ لاَ يَجِيئُنِي النَّوْمُ وَأَمَّا صَاحِبَاىَ فَنَامَا وَلَمْ يَصْنَعَا مَا صَنَعْتُ - قَالَ - فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ كَمَا كَانَ يُسَلِّمُ ثُمَّ أَتَى الْمَسْجِدَ فَصَلَّى ثُمَّ أَتَى شَرَابَهُ فَكَشَفَ عَنْهُ فَلَمْ يَجِدْ فِيهِ شَيْئًا فَرَفَعَ رَأْسَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقُلْتُ الآنَ يَدْعُو عَلَىَّ فَأَهْلِكُ . فَقَالَ " اللَّهُمَّ أَطْعِمْ مَنْ أَطْعَمَنِي وَأَسْقِ مَنْ أَسْقَانِي " . قَالَ فَعَمَدْتُ إِلَى الشَّمْلَةِ فَشَدَدْتُهَا عَلَىَّ وَأَخَذْتُ الشَّفْرَةَ فَانْطَلَقْتُ إِلَى الأَعْنُزِ أَيُّهَا أَسْمَنُ فَأَذْبَحُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَإِذَا هِيَ حَافِلَةٌ وَإِذَا هُنَّ حُفَّلٌ كُلُّهُنَّ فَعَمَدْتُ إِلَى إِنَاءٍ لآلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مَا كَانُوا يَطْمَعُونَ أَنْ يَحْتَلِبُوا فِيهِ - قَالَ - فَحَلَبْتُ فِيهِ حَتَّى عَلَتْهُ رَغْوَةٌ فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَشَرِبْتُمْ شَرَابَكُمُ اللَّيْلَةَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ . فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ . فَشَرِبَ ثُمَّ نَاوَلَنِي فَلَمَّا عَرَفْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ رَوِيَ وَأَصَبْتُ دَعْوَتَهُ ضَحِكْتُ حَتَّى أُلْقِيتُ إِلَى الأَرْضِ - قَالَ - فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِحْدَى سَوْآتِكَ يَا مِقْدَادُ " . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَانَ مِنْ أَمْرِي كَذَا وَكَذَا وَفَعَلْتُ كَذَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا هَذِهِ إِلاَّ رَحْمَةٌ مِنَ اللَّهِ أَفَلاَ كُنْتَ آذَنْتَنِي فَنُوقِظَ صَاحِبَيْنَا فَيُصِيبَانِ مِنْهَا " . قَالَ فَقُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أُبَالِي إِذَا أَصَبْتَهَا وَأَصَبْتُهَا مَعَكَ مَنْ أَصَابَهَا مِنَ النَّاسِ .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди: бизга Шаббаба ибн Саввор ривоят қилди: бизга Сулаймон ибн ал-Муғира Собитдан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайладан, у ал-Миқдоддан ривоят қилди. У айтди: мен ва икки шеригим келган эдик, очлик (қийинчилик) сабабли қулоқларимиз ва кўзларимиз (мадори) кетган эди. Биз ўзимизни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларига таклиф эта бошладик, аммо улардан ҳеч бири бизни қабул қилмади. Шунда биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келдик, у бизни ўз аҳлига олиб борди. У ерда учта эчки бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу сутни ўртамизда соғинглар» деди. У айтди: биз соғар эдик, ҳар биримиз ўз улушимизни ичардик ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам учун унинг улушини кўтариб қўярдик. У айтди: у кечаси келиб, ухлаётганни уйғотмайдиган, уйғоққа эшиттирадиган тарзда салом берарди. Сўнг масжидга келиб намоз ўқирди, кейин ичимлигига келиб уни ичерди. Бир кеча менга шайтон келди, мен ўз улушимни ичган эдим. У: «Муҳаммад ансорларнинг ҳузурига боради, улар уни меҳмон қилишади, у уларнинг ҳузурида бу бир ҳўпламга муҳтож бўлмайдиган нарсани топади» деди. Мен унга (Набийнинг улушига) келиб, уни ичиб қўйдим. У қорнимга киргач ва унга (қайтаришга) йўл йўқлигини билганимдан кейин, шайтон мени пушаймон қилди ва: «Ҳолингга вой, нима қилдинг? Муҳаммаднинг ичимлигини ичиб қўйдингми? У келади, уни топмайди, сенга (қарши) дуо қилади, сен ҳалок бўласан, дунёю охиратинг кетади» деди. Устимда бир гиламча бор эдики, уни оёғимга қўйсам, бошим чиқиб қоларди, бошимга қўйсам, оёғим чиқиб қоларди. Менга уйқу келмай қолди, икки шеригим эса ухладилар, мен қилган ишни қилмадилар. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб, одатдагидек салом берди, сўнг масжидга келиб намоз ўқиди, кейин ичимлигига келиб унинг устини очди, аммо унда ҳеч нарса топмади. У бошини осмонга кўтарди. Мен: «Мана энди менга (қарши) дуо қилади, мен ҳалок бўламан» дедим. У: «Аллаҳумма, мени овқатлантирганни овқатлантир, менга ичирганга ичир» деди. У айтди: мен гиламча томон йўналдим, уни ўзимга боғладим, пичоқни олдим ва эчкилар томон йўналдим, қайси бири семизроқ бўлса, уни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам учун сўяй деб. Аммо у (эчки) сутга тўла, ҳаммаси сутга тўла эди. Мен Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам оиласининг бир идиши томон йўналдимки, улар унга соғишдан умид қилмайдиган эдилар. У айтди: мен унга соғдим, ҳатто устини кўпик қоплади. Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига келдим. У: «Бу кеча ичимлигингни ичдингми?» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, ич» дедим. У ичди, сўнг менга узатди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, ич» дедим. У ичди, сўнг менга узатди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам тўйганини ва унинг дуосига муваффақ бўлганимни билганимда, мен ерга йиқилгунча кулдим. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу сенинг ёмон ишларингдан бири, эй Миқдод» деди. Мен: «Эй Расулуллаҳ, менинг ишим шундай-шундай бўлди, мен шундай қилдим» дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бу Аллаҳнинг раҳматидан бошқа нарса эмас. Менга хабар берсанг бўлмасмиди, биз икки шеригимизни уйғотардик, улар ҳам ундан насибасини олардилар» деди. Мен: «Сени ҳақ билан жўнатган Зот ҳақи, сен унга эришганингдан кейин ва мен у билан бирга унга эришганимдан кейин, одамлардан ким унга эришса, парво қилмайман» дедим.