وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُضِيفَهُ فَلَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ مَا يُضِيفُهُ فَقَالَ " أَلاَ رَجُلٌ يُضِيفُ هَذَا رَحِمَهُ اللَّهُ " . فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يُقَالُ لَهُ أَبُو طَلْحَةَ فَانْطَلَقَ بِهِ إِلَى رَحْلِهِ . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِنَحْوِ حَدِيثِ جَرِيرٍ وَذَكَرَ فِيهِ نُزُولَ الآيَةِ كَمَا ذَكَرَهُ وَكِيعٌ .
Бизга буни Абу Курайб ҳам ривоят қилди: бизга Ибн Фузайл отасидан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У айтди: бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига уни меҳмон қилишини сўраб келди, аммо унинг ҳузурида уни меҳмон қиладиган нарса йўқ эди. У: «Бу (киши)ни меҳмон қиладиган киши йўқми, Аллаҳ унга раҳм қилсин» деди. Ансорлардан Абу Талҳа деб аталган бир киши туриб, уни ўз манзилига олиб борди. Ва у ҳадисни Жарирнинг ҳадисига ўхшаш келтирди ва унда Вакиъ зикр қилганидек оятнинг нозил бўлишини зикр қилди.