حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَى رَجُلٍ يَعُودُهُ فَقَالَ " لاَ بَأْسَ طَهُورٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". فَقَالَ كَلاَّ بَلْ حُمَّى تَفُورُ عَلَى شَيْخٍ كَبِيرٍ كَيْمَا تُزِيرَهُ الْقُبُورَ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَنَعَمْ إِذًا ".
Ишоқ, Холид ибн Абдуллаҳдан, у Холиддан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) ривоят қилади: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир кишининг олдига уни йўқлаб кирдилар ва: «Зарари йўқ, иншааллаҳ покловчи (каффорат)дир» дедилар. У: Йўқ, аксинча, қабрларга зиёратчи қилиш (ўлдириш) учун чол устида қайнайдиган иситмадир, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ундай бўлса, ҳа (шундай бўлсин)» дедилар.