حَدَّثَنِي مَحْمُودٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ " قَالَ سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ ـ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ ـ لأَطُوفَنَّ اللَّيْلَةَ بِمِائَةِ امْرَأَةٍ، تَلِدُ كُلُّ امْرَأَةٍ غُلاَمًا، يُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَقَالَ لَهُ الْمَلَكُ قُلْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ. فَلَمْ يَقُلْ وَنَسِيَ، فَأَطَافَ بِهِنَّ، وَلَمْ تَلِدْ مِنْهُنَّ إِلاَّ امْرَأَةٌ نِصْفَ إِنْسَانٍ ". قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَوْ قَالَ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَمْ يَحْنَثْ، وَكَانَ أَرْجَى لِحَاجَتِهِ ".
Маҳмуд, Абдураззоқдан, у Маъмардан, у Ибн Товусдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилади: Сулаймон ибн Довуд — иккаласига салом бўлсин — айтди: Бу кечаси мен юзта аёлни айланаман (яқинлик қиламан), ҳар бир аёл Аллаҳ йўлида жиҳод қиладиган бир ўғил туғади. Малоика унга: «Иншааллаҳ» де, деди. У айтмади ва унутди. Сўнг уларнинг ҳаммасини айланди, улардан фақат бир аёл — ярим инсон (чала бола) туғди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар у: Иншааллаҳ, деб айтганида, қасамида ҳонис бўлмас эди ва ҳожати учун (бу) умидлироқ бўлар эди» дедилар.