حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا مُحَارِبُ بْنُ دِثَارٍ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَكْرَهُ أَنْ يَأْتِيَ الرَّجُلُ أَهْلَهُ طُرُوقًا.
Одам, Шуъбадан, у Муҳориб ибн Дисордан ривоят қилади: Жобир ибн Абдуллаҳни (розияллаҳу анҳу) эшитдим: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кишининг ўз аҳлига (узоқ сафардан) тунда (тўсатдан) келишини ёқтирмас эдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам киши (сафардан қайтиб) аҳли ёнига тунда кутилмаганда келишини ёқтирмас эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (сафардан келганида) аҳли (оиласи)га тўсатдан (тунда) кирмас эди, фақат эрта тонгда ёки кечки пайтда кирар эди.
ки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аҳли оиласининг олдига кечаси (кутилмаганда) кирмас эдилар, балки уларнинг олдига эрталаб ёки кечқурун келар эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (кишининг) аҳли (оиласи)га кечаси тўсатдан киришдан қайтарди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси (намозга) турсалар, оғизларини мисвок билан ишқалар (тозалар) эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам оғриб қолдилар, бир ёки икки кеча (таҳажжудга) турмадилар.