حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ فُضَيْلِ بْنِ غَزْوَانَ، عَنْ أَبِي، حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، . أَنَّ رَجُلاً، مِنَ الأَنْصَارِ بَاتَ بِهِ ضَيْفٌ فَلَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ إِلاَّ قُوتُهُ وَقُوتُ صِبْيَانِهِ فَقَالَ لاِمْرَأَتِهِ نَوِّمِي الصِّبْيَةَ وَأَطْفِئِي السِّرَاجَ وَقَرِّبِي لِلضَّيْفِ مَا عِنْدَكِ - قَالَ - فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ}
Бизга Абу Курайб Муҳаммад ибн ал-Алў ривоят қилди: бизга Вакиъ Фузайл ибн Ғазвондан, у Абу Ҳозимдан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилдики, ансорлардан бир кишининг ҳузурида меҳмон тунади, аммо унинг ҳузурида ўзининг ва болаларининг озиғидан бошқа нарса йўқ эди. У хотинига: «Болаларни ухлат, чироқни ўчир ва меҳмонга ҳузурингдагини яқинлаштир» деди. У айтди: шунда бу оят нозил бўлди: «Гарчи ўзларида эҳтиёж бўлса-да, ўзларидан устун қўядилар».