حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا بُرَيْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَلَغَنَا مَخْرَجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ بِالْيَمَنِ، فَخَرَجْنَا مُهَاجِرِينَ إِلَيْهِ أَنَا، وَأَخَوَانِ لِي أَنَا أَصْغَرُهُمْ، أَحَدُهُمَا أَبُو بُرْدَةَ، وَالآخَرُ أَبُو رُهْمٍ ـ إِمَّا قَالَ بِضْعٌ وَإِمَّا قَالَ ـ فِي ثَلاَثَةٍ وَخَمْسِينَ أَوِ اثْنَيْنِ وَخَمْسِينَ رَجُلاً مِنْ قَوْمِي، فَرَكِبْنَا سَفِينَةً، فَأَلْقَتْنَا سَفِينَتُنَا إِلَى النَّجَاشِيِّ بِالْحَبَشَةِ، فَوَافَقْنَا جَعْفَرَ بْنَ أَبِي طَالِبٍ فَأَقَمْنَا مَعَهُ حَتَّى قَدِمْنَا جَمِيعًا، فَوَافَقْنَا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حِينَ افْتَتَحَ خَيْبَرَ، وَكَانَ أُنَاسٌ مِنَ النَّاسِ يَقُولُونَ لَنَا ـ يَعْنِي لأَهْلِ السَّفِينَةِ ـ سَبَقْنَاكُمْ بِالْهِجْرَةِ، وَدَخَلَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ، وَهْىَ مِمَّنْ قَدِمَ مَعَنَا، عَلَى حَفْصَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم زَائِرَةً، وَقَدْ كَانَتْ هَاجَرَتْ إِلَى النَّجَاشِيِّ فِيمَنْ هَاجَرَ، فَدَخَلَ عُمَرُ عَلَى حَفْصَةَ وَأَسْمَاءُ عِنْدَهَا، فَقَالَ عُمَرُ حِينَ رَأَى أَسْمَاءَ مَنْ هَذِهِ قَالَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ عُمَيْسٍ. قَالَ عُمَرُ الْحَبَشِيَّةُ هَذِهِ الْبَحْرِيَّةُ هَذِهِ قَالَتْ أَسْمَاءُ نَعَمْ. قَالَ سَبَقْنَاكُمْ بِالْهِجْرَةِ، فَنَحْنُ أَحَقُّ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْكُمْ. فَغَضِبَتْ وَقَالَتْ كَلاَّ وَاللَّهِ، كُنْتُمْ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُطْعِمُ جَائِعَكُمْ، وَيَعِظُ جَاهِلَكُمْ، وَكُنَّا فِي دَارِ أَوْ فِي أَرْضِ الْبُعَدَاءِ الْبُغَضَاءِ بِالْحَبَشَةِ، وَذَلِكَ فِي اللَّهِ وَفِي رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم وَايْمُ اللَّهِ، لاَ أَطْعَمُ طَعَامًا، وَلاَ أَشْرَبُ شَرَابًا حَتَّى أَذْكُرَ مَا قُلْتَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ كُنَّا نُؤْذَى وَنُخَافُ، وَسَأَذْكُرُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَسْأَلُهُ، وَاللَّهِ لاَ أَكْذِبُ وَلاَ أَزِيغُ وَلاَ أَزِيدُ عَلَيْهِ.
Муҳаммад ибн ал-Ало менга айтди, Абу Усома бизга айтди, Бурайд ибн Абдуллаҳ бизга айтди, у Абу Бурдадан, у Абу Мусо розияллаҳу анҳудан: У айтди: Биз Яманда эканмиз, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг чиққани (зуҳур этгани) бизга етиб келди. Биз унга ҳижрат қилиб чиқдик — мен ва икки акам, мен уларнинг энг кичиги эдим, бири Абу Бурда, иккинчиси Абу Руҳм — қавмимдан эллик уч ёки эллик икки киши билан (ёки: бир неча киши). Биз кемага миндик, кемамиз бизни Ҳабашистондаги Нажошийга олиб борди. У ерда Жаъфар ибн Абу Толибга дуч келдик, у билан турдик, то ҳаммамиз бирга (Мадинага) келгунча. Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга у Хайбарни фатҳ қилган пайтда етиб келдик. Баъзи одамлар бизга — яъни кема аҳлига — «Биз сиздан ҳижратда ўзиб кетдик» дердилар. Асмо бинт Умайс — у биз билан келганлардан эди — Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжаси Ҳафсанинг олдига зиёратга кирди. У ҳижрат қилганлар қаторида Нажошийга ҳижрат қилган эди. Умар Ҳафсанинг олдига кирди, Асмо унинг ёнида эди. Умар Асмони кўриб: «Бу ким?» деди. У: «Асмо бинт Умайс» деди. Умар деди: «Бу ҳабашистонликми? Бу денгиздан келганми?» Асмо: «Ҳа» деди. У деди: «Биз сиздан ҳижратда ўздик, шунинг учун биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга сиздан ҳақлироқмиз.» Шунда у (Асмо) ғазабланиб деди: «Асло, валлаҳи! Сизлар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга эдингиз, у очингизни тўйдирар, жоҳилингизга ваъз қиларди. Биз эса Ҳабашистонда йироқ, ёмон кўрадиган кишилар юртида эдик, бу Аллаҳ ва Расули соллаллаҳу алайҳи васаллам йўлида эди. Аллаҳ номига қасамки, мен айтганингни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга айтмагунча, на таом ейман, на шароб ичаман. Биз озор кўрар ва қўрқар эдик. Буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга айтаман ва ундан сўрайман. Валлаҳи, ёлғон айтмайман, оғишмайман ва унга (сўзга) қўшмайман.»