حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا سَالِمُ بْنُ نُوحٍ الْعَطَّارُ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ نَزَلَ عَلَيْنَا أَضْيَافٌ لَنَا - قَالَ - وَكَانَ أَبِي يَتَحَدَّثُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ - قَالَ - فَانْطَلَقَ وَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ افْرُغْ مِنْ أَضْيَافِكَ . قَالَ فَلَمَّا أَمْسَيْتُ جِئْنَا بِقِرَاهُمْ - قَالَ - فَأَبَوْا فَقَالُوا حَتَّى يَجِيءَ أَبُو مَنْزِلِنَا فَيَطْعَمَ مَعَنَا - قَالَ - فَقُلْتُ لَهُمْ إِنَّهُ رَجُلٌ حَدِيدٌ وَإِنَّكُمْ إِنْ لَمْ تَفْعَلُوا خِفْتُ أَنْ يُصِيبَنِي مِنْهُ أَذًى - قَالَ - فَأَبَوْا فَلَمَّا جَاءَ لَمْ يَبْدَأْ بِشَىْءٍ أَوَّلَ مِنْهُمْ فَقَالَ أَفَرَغْتُمْ مِنْ أَضْيَافِكُمْ قَالَ قَالُوا لاَ وَاللَّهِ مَا فَرَغْنَا . قَالَ أَلَمْ آمُرْ عَبْدَ الرَّحْمَنِ قَالَ وَتَنَحَّيْتُ عَنْهُ فَقَالَ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ . قَالَ فَتَنَحَّيْتُ - قَالَ - فَقَالَ يَا غُنْثَرُ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ إِنْ كُنْتَ تَسْمَعُ صَوْتِي إِلاَّ جِئْتَ - قَالَ - فَجِئْتُ فَقُلْتُ وَاللَّهِ مَا لِي ذَنْبٌ هَؤُلاَءِ أَضْيَافُكَ فَسَلْهُمْ قَدْ أَتَيْتُهُمْ بِقِرَاهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يَطْعَمُوا حَتَّى تَجِيءَ - قَالَ - فَقَالَ مَا لَكُمْ أَلاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَوَاللَّهِ لاَ أَطْعَمُهُ اللَّيْلَةَ - قَالَ - فَقَالُوا فَوَاللَّهِ لاَ نَطْعَمُهُ حَتَّى تَطْعَمَهُ . قَالَ فَمَا رَأَيْتُ كَالشَّرِّ كَاللَّيْلَةِ قَطُّ وَيْلَكُمْ مَا لَكُمْ أَنْ لاَ تَقْبَلُوا عَنَّا قِرَاكُمْ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَمَّا الأُولَى فَمِنَ الشَّيْطَانِ هَلُمُّوا قِرَاكُمْ - قَالَ - فَجِيءَ بِالطَّعَامِ فَسَمَّى فَأَكَلَ وَأَكَلُوا - قَالَ - فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَرُّوا وَحَنِثْتُ - قَالَ - فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ " بَلْ أَنْتَ أَبَرُّهُمْ وَأَخْيَرُهُمْ " . قَالَ وَلَمْ تَبْلُغْنِي كَفَّارَةٌ .
Менга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди: бизга Солим ибн Нуҳ ал-Аттор ал-Журайрийдан, у Абу Усмондан, у Абдурраҳмон ибн Абу Бакрдан ривоят қилди. У айтди: бизнинг ҳузуримизга меҳмонларимиз тушди. У айтди: отам кечалари Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан суҳбатлашарди. У айтди: у (отам) кетаётиб: «Эй Абдурраҳмон, меҳмонларингни (кутиб олишни) битир» деди. У айтди: кеч кирганда, биз уларга зиёфатларини келтирдик. У айтди: улар бош тортиб: «Уйимизнинг эгаси (отамиз) келиб биз билан бирга егунича (кутамиз)» дедилар. Мен уларга: «У кескин (жаҳли тез) киши, агар шундай қилмасангиз, ундан менга озор етишидан қўрқаман» дедим. У айтди: улар (барибир) бош тортдилар. У (отам) келганда, улардан олдин ҳеч нарсадан бошламади ва: «Меҳмонларингизни (кутиб олишни) битирдингизми?» деди. У айтди: улар: «Йўқ, Аллаҳга қасамки, битирмадик» дедилар. У: «Мен Абдурраҳмонга буюрмаганмидим?» деди. Мен ундан четга сурилдим. У: «Эй Абдурраҳмон!» деди. Мен четга сурилдим. У: «Эй жаҳолат эгаси (қора куя), сенга қасам қилдимки, агар овозимни эшитаётган бўлсанг, келмай қолма» деди. У айтди: мен келдим ва: «Аллаҳга қасамки, менинг гуноҳим йўқ. Мана булар сенинг меҳмонларинг, улардан сўра. Мен уларга зиёфатларини келтирдим, аммо улар сен келгунингча ейишдан бош тортдилар» дедим. У айтди: у: «Сизларга нима бўлди, нега биздан зиёфатингизни қабул қилмайсизлар?» деди. У айтди: Абу Бакр: «Аллаҳга қасамки, мен бу кеча уни емайман» деди. У айтди: улар: «Аллаҳга қасамки, сен емагунингча биз ҳам уни емаймиз» дедилар. У: «Мен ҳеч қачон бу кечадагидай ёмонликни кўрмаганман. Ҳолингизга вой, сизларга нима бўлди, нега биздан зиёфатингизни қабул қилмайсизлар?» деди. Сўнг у: «Биринчиси (қасамим) шайтондан эди, зиёфатингизни келтиринглар» деди. У айтди: таом келтирилди, у бисмиллаҳ айтиб еди, улар ҳам едилар. У айтди: тонг отганда, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига эрталаб борди ва: «Эй Расулуллаҳ, улар (қасамларига) содиқ қолдилар, мен эса буздим» деди. У айтди: у унга (воқеани) хабар берди. У: «Йўқ, балки сен уларнинг энг яхшиси ва энг содиғисан» деди. У айтди: менга каффорат етиб келмади (каффорат тўламади).