حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ حَفْصٍ، حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، حَدَّثَنِي الأَعْمَشُ، قَالَ حَدَّثَنِي خَيْثَمَةُ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ وَسَيُكَلِّمُهُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، لَيْسَ بَيْنَ اللَّهِ وَبَيْنَهُ تُرْجُمَانٌ، ثُمَّ يَنْظُرُ فَلاَ يَرَى شَيْئًا قُدَّامَهُ، ثُمَّ يَنْظُرُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَتَسْتَقْبِلُهُ النَّارُ، فَمَنِ اسْتَطَاعَ مِنْكُمْ أَنْ يَتَّقِيَ النَّارَ وَلَوْ بِشِقِّ تَمْرَةٍ ".
Адий ибн Ҳотим айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Сизлардан ҳар бир киши бордирки, Аллаҳ у билан қиёмат кунида — Аллаҳ билан унинг ўртасида таржимон бўлмаган ҳолда — гаплашади. Кейин у қарайди, олдида ҳеч нарсани кўрмайди; кейин олдига қарайди, унга дўзах рўбарў бўлади. Бас сизлардан ким дўзахдан, ҳатто бир бўлак хурмо билан бўлса ҳам, сақлана олса (сақлансин)."