حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ فَضَالَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ سَأَلُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَحْفَوْهُ بِالْمَسْأَلَةِ، فَصَعِدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ يَوْمٍ الْمِنْبَرَ فَقَالَ " لاَ تَسْأَلُونِي عَنْ شَىْءٍ إِلاَّ بَيَّنْتُ لَكُمْ ". فَجَعَلْتُ أَنْظُرُ يَمِينًا وَشِمَالاً، فَإِذَا كُلُّ رَجُلٍ رَأْسُهُ فِي ثَوْبِهِ يَبْكِي، فَأَنْشَأَ رَجُلٌ كَانَ إِذَا لاَحَى يُدْعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَنْ أَبِي فَقَالَ " أَبُوكَ حُذَافَةُ ". ثُمَّ أَنْشَأَ عُمَرُ فَقَالَ رَضِينَا بِاللَّهِ رَبًّا، وَبِالإِسْلاَمِ دِينًا، وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً، نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ سُوءِ الْفِتَنِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا رَأَيْتُ فِي الْخَيْرِ وَالشَّرِّ كَالْيَوْمِ قَطُّ، إِنَّهُ صُوِّرَتْ لِي الْجَنَّةُ وَالنَّارُ حَتَّى رَأَيْتُهُمَا دُونَ الْحَائِطِ ". قَالَ قَتَادَةُ يُذْكَرُ هَذَا الْحَدِيثُ عِنْدَ هَذِهِ الآيَةِ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَسْأَلُوا عَنْ أَشْيَاءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ}
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан сўрадилар, то уни савол билан зериктиргунча. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир кун минбарга чиқди ва: "Мендан бирор нарса сўраманглар, магар мен уни сизларга баён қилсам" деди. Мен ўнг ва чап (томонга) қарай бошладим, бирдан ҳар бир киши бошини кийимига (ўраб) йиғларди. Шунда бир киши — у тортишганда отасидан бошқага нисбат берилар эди — туриб: "Эй Аллаҳнинг Набийси, отам ким?" деди. Деди: "Отанг — Ҳузофа." Кейин Умар туриб: "Биз Аллаҳни Робб, Исломни дийн, Муҳаммадни Расул деб рози бўлдик. Фитналарнинг ёмонлигидан Аллаҳга паноҳ сўраймиз" деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Мен хайр ва шаррда бугунгидек (кунни) ҳеч кўрмаганман — менга жаннат ва дўзах тасвирланди, ҳатто уларни шу девор олдида кўрдим" деди. Қатода: "Бу ҳадис мана шу оят олдида зикр қилинади: «Эй иймон келтирганлар, агар сизларга очилса, сизларни хафа қиладиган нарсалар ҳақида сўраманглар»."