باب قَوْلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " سَتَرَوْنَ بَعْدِي أُمُورًا تُنْكِرُونَهَا "
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ وَهْبٍ، سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ، قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّكُمْ سَتَرَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً وَأُمُورًا تُنْكِرُونَهَا". قَالُوا فَمَا تَأْمُرُنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " أَدُّوا إِلَيْهِمْ حَقَّهُمْ وَسَلُوا اللَّهَ حَقَّكُمْ ".
Абдуллаҳ айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга деди: "Сизлар мендан кейин атҳара (ўзингиздан бошқага афзаллик беришни) ва инкор қиладиган ишларни кўрасизлар." Улар: "Бизга нима буюрасан, эй Расулуллаҳ?" дедилар. Деди: "Уларнинг ҳақини уларга адо этинглар, ўз ҳақингизни Аллаҳдан сўранглар."
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، عَنْ عَبْدِ الْوَارِثِ، عَنِ الْجَعْدِ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ كَرِهَ مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا فَلْيَصْبِرْ، فَإِنَّهُ مَنْ خَرَجَ مِنَ السُّلْطَانِ شِبْرًا مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً ".
Ибн Аббос Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Ким ўз амиридан бирор нарсани ёқтирмаса, сабр қилсин, чунки ким султондан (ҳокимиятдан) бир қарич (узоқлашиб) чиқса, жоҳилият ўлими билан ўлади."
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنِ الْجَعْدِ أَبِي عُثْمَانَ، حَدَّثَنِي أَبُو رَجَاءٍ الْعُطَارِدِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ رَأَى مِنْ أَمِيرِهِ شَيْئًا يَكْرَهُهُ فَلْيَصْبِرْ عَلَيْهِ، فَإِنَّهُ مَنْ فَارَقَ الْجَمَاعَةَ شِبْرًا فَمَاتَ، إِلاَّ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً ".
Ибн Аббос Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Ким ўз амиридан ёқтирмайдиган бирор нарсани кўрса, унга сабр қилсин, чунки ким жамоадан бир қарич ажраб, ўлса — албатта жоҳилият ўлими билан ўлади."
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ جُنَادَةَ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ وَهْوَ مَرِيضٌ قُلْنَا أَصْلَحَكَ اللَّهُ حَدِّثْ بِحَدِيثٍ، يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهِ سَمِعْتَهُ مِنَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم. قَالَ دَعَانَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَبَايَعْنَاهُ فَقَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا أَنْ بَايَعَنَا عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا، وَيُسْرِنَا، وَأَثَرَةٍ عَلَيْنَا، وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، إِلاَّ أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ.
Жунода ибн Абу Умайя айтди: Убода ибн Сомит ҳузурига — у касал — кирдик. "Аллаҳ сени ислоҳ қилсин, бир ҳадис айтиб бер, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганингни — Аллаҳ у билан сенга фойда берсин" дедик. У: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни чақирди, биз унга байъат қилдик. Биздан олган (аҳдлар) ичида — биздан эшитиш ва итоат (қилишга) байъат олди: рағбатимизда ва кароҳатимизда (ёқтирмаганимизда), қийинчилик ва осонлигимизда, ва устимизда (бошқага) атҳара (афзаллик) қилинганда; ва иш (ҳокимият)ни унинг аҳли билан тортишмасликка — магар сизда — Аллаҳ ҳузуридан бунда далил (бурҳон) бор — очиқ куфрни кўрсангиз (бундан бошқа)" деди.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ جُنَادَةَ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ وَهْوَ مَرِيضٌ قُلْنَا أَصْلَحَكَ اللَّهُ حَدِّثْ بِحَدِيثٍ، يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهِ سَمِعْتَهُ مِنَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم. قَالَ دَعَانَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَبَايَعْنَاهُ فَقَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا أَنْ بَايَعَنَا عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا، وَيُسْرِنَا، وَأَثَرَةٍ عَلَيْنَا، وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، إِلاَّ أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ.
Жунода ибн Абу Умайя айтди: Убода ибн Сомит ҳузурига — у касал — кирдик. "Аллаҳ сени ислоҳ қилсин, бир ҳадис айтиб бер, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганингни — Аллаҳ у билан сенга фойда берсин" дедик. У: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни чақирди, биз унга байъат қилдик. Биздан олган (аҳдлар) ичида — биздан эшитиш ва итоат (қилишга) байъат олди: рағбатимизда ва кароҳатимизда (ёқтирмаганимизда), қийинчилик ва осонлигимизда, ва устимизда (бошқага) атҳара (афзаллик) қилинганда; ва иш (ҳокимият)ни унинг аҳли билан тортишмасликка — магар сизда — Аллаҳ ҳузуридан бунда далил (бурҳон) бор — очиқ куфрни кўрсангиз (бундан бошқа)" деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أُسَيْدِ بْنِ حُضَيْرٍ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَعْمَلْتَ فُلاَنًا وَلَمْ تَسْتَعْمِلْنِي. قَالَ " إِنَّكُمْ سَتَرَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً، فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي ".
Усайд ибн Ҳузайр (ривоят қилди): Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: "Эй Расулуллаҳ, фалончини ишлатдинг, мени эса ишлатмадинг" деди. Деди: "Сизлар мендан кейин атҳара (афзаллик беришни) кўрасизлар, сабр қилинглар — то менга йўлиққунча (ҳавзда)."