حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ جُنَادَةَ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ، قَالَ دَخَلْنَا عَلَى عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ وَهْوَ مَرِيضٌ قُلْنَا أَصْلَحَكَ اللَّهُ حَدِّثْ بِحَدِيثٍ، يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهِ سَمِعْتَهُ مِنَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم. قَالَ دَعَانَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَبَايَعْنَاهُ فَقَالَ فِيمَا أَخَذَ عَلَيْنَا أَنْ بَايَعَنَا عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ، فِي مَنْشَطِنَا وَمَكْرَهِنَا، وَعُسْرِنَا، وَيُسْرِنَا، وَأَثَرَةٍ عَلَيْنَا، وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، إِلاَّ أَنْ تَرَوْا كُفْرًا بَوَاحًا، عِنْدَكُمْ مِنَ اللَّهِ فِيهِ بُرْهَانٌ.
Жунода ибн Абу Умайя айтди: Убода ибн Сомит ҳузурига — у касал — кирдик. "Аллаҳ сени ислоҳ қилсин, бир ҳадис айтиб бер, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганингни — Аллаҳ у билан сенга фойда берсин" дедик. У: "Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни чақирди, биз унга байъат қилдик. Биздан олган (аҳдлар) ичида — биздан эшитиш ва итоат (қилишга) байъат олди: рағбатимизда ва кароҳатимизда (ёқтирмаганимизда), қийинчилик ва осонлигимизда, ва устимизда (бошқага) атҳара (афзаллик) қилинганда; ва иш (ҳокимият)ни унинг аҳли билан тортишмасликка — магар сизда — Аллаҳ ҳузуридан бунда далил (бурҳон) бор — очиқ куфрни кўрсангиз (бундан бошқа)" деди.