حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ زَيْنَبَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ، أَخْبَرَتْهُ عَنْ أُمِّهَا أُمِّ سَلَمَةَ، قَالَتْ سَمِعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم جَلَبَةَ خِصَامٍ عِنْدَ بَابِهِ فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ فَقَالَ " إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ، وَإِنَّهُ يَأْتِينِي الْخَصْمُ، فَلَعَلَّ بَعْضًا أَنْ يَكُونَ أَبْلَغَ مِنْ بَعْضٍ، أَقْضِي لَهُ بِذَلِكَ وَأَحْسِبُ أَنَّهُ صَادِقٌ، فَمَنْ قَضَيْتُ لَهُ بِحَقِّ مُسْلِمٍ فَإِنَّمَا هِيَ قِطْعَةٌ مِنَ النَّارِ، فَلْيَأْخُذْهَا أَوْ لِيَدَعْهَا ".
Умму Салама (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эшиги олдида бир жанжал шовқинини эшитди ва уларнинг олдига чиқиб: "Албатта мен бир инсонман. Менга даъвогар келади, эҳтимол бири бошқасидан кўра (сўзга) устароқ (равонроқ) бўлар, мен шунга биноан унга ҳукм қиларман ва уни ростгўй деб ўйларман. Кимга бир мусулмоннинг ҳақини ҳукм қилиб берсам — у фақат дўзахдан бир бўлакдир; (хоҳласа) уни олсин ёки ташласин" деди.